تا پیش از سال ۱۹۶۸، شهرت جهانی کشتی ایران عمدتاً متکی به رشته آزاد بود. در حالی که کشتیگیران آزاد ایران در میادین بینالمللی میتاختند، رشته فرنگی هنوز به آن موفقیتهای چشمگیر نرسیده بود. فیروز علیزاده با کسب مدال طلای المپیک مکزیکوسیتی در وزن ۸۷ کیلوگرم، این معادله را تغییر داد و ثابت کرد که ایرانیها در کشتی فرنگی نیز میتوانند بهترینهای جهان باشند.
تغییر معادلات در مکزیکوسیتی ۱۹۶۸
علیزاده در مسابقات مکزیکوسیتی با ارادهای پولادین و تکنیکی دقیق، رقبای خود را یکی پس از دیگری از پیش رو برداشت. او در نهایت با فتح سکوی نخست، اولین مدال طلای المپیک در تاریخ کشتی فرنگی ایران را به دست آورد. این موفقیت تنها یک مدال شخصی نبود، بلکه نقطه عطفی بود که نگاه مربیان و ورزشکاران ایرانی را به پتانسیلهای رشته فرنگی جلب کرد.
او در آن دوران با شرایط سخت تمرینی و امکاناتی محدود دست به این شاهکار زد. پیروزی علیزاده در مکزیکوسیتی، اعتمادبهنفس عجیبی به کشتیگیران فرنگی ایران بخشید و باعث شد سرمایهگذاری بیشتری روی این رشته صورت بگیرد تا در سالهای بعد، قهرمانان دیگری در این مسیر گام بردارند.
تاثیرات ماندگار فیروز علیزاده بر ورزش ملی
دستاورد فیروز علیزاده فراتر از یک مقام ورزشی بود. او در واقع سد ذهنی را شکست که میگفت ایرانیها فقط در کشتی آزاد موفقاند. این تحول در ساختار کشتی ایران باعث شد تا متدهای تمرینی جدیدی وارد این رشته شود و نسلهای بعدی کشتیگیران فرنگی با دیدگاهی متفاوت به رقابتهای جهانی بنگرند.
- کسب نخستین طلای المپیک در رشته کشتی فرنگی ایران در سال ۱۹۶۸.
- تغییر دیدگاه کلی جامعه ورزشی ایران نسبت به پتانسیلهای کشتی فرنگی.
- ایجاد الگویی برای کشتیگیران وزنهای سنگین در رشته فرنگی.
امروز وقتی به افتخارات کشتی فرنگی ایران در دهههای اخیر نگاه میکنیم، باید پذیرفت که جرقه این موفقیتها از طلای ارزشمند فیروز علیزاده آغاز شد. او با جسارت خود در میدان رقابت، نام ایران را در صدر جدول کشتی فرنگی المپیک ثبت کرد و میراثی ماندگار برای ورزشکاران پس از خود به جای گذاشت.