تمایز میان گفتگو و تحمیل شرایط
بقایی در تحلیل رویه ایالات متحده در تعاملات سیاسی، بر این باور است که واشینگتن دچار یک اشتباه مفهومی بنیادین شده است. او معتقد است رویکرد فعلی آمریکا با ماهیت گفتگوهای دوجانبه در تضاد است و به جای جستوجوی نقاط مشترک، بر محوریت تحمیل تکجانبه شرایط پیش میرود.
این دیدگاه نشان میدهد که از نظر او، فضای تعاملات با آمریکا فاقد ویژگیهای بنیادین یک مذاکره واقعی است. مذاکره در حالت ایدهآل مستلزم پذیرش متقابل و تبادل نظر است، اما واشینگتن مسیر را به گونهای طراحی کرده که پذیرش خواستههایش را تنها راه خروج از بنبست معرفی کند.
ویژگیهای رویکرد دیکتهمحور واشینگتن
او در تحلیل خود اشاره میکند که رویکرد آمریکا در میز مذاکره، بیشتر شباهت به دستورالعملهای یکطرفه دارد تا یک فرآیند دیپلماتیک. این روند باعث میشود تعاملات به جای رسیدن به توافقی پایدار، به ابزاری برای فشار تبدیل شوند.
- جایگزینی گفتگوهای متقابل با تحمیل اراده تکجانبه
- تغییر تعریف «توافق» به پذیرش بیقید و شرط خواستههای آمریکا
- نادیده گرفتن مواضع و حقوق طرف مقابل در فرآیندهای دیپلماتیک
در واقع، از دید بقایی، آمریکاییها تصور میکنند اگر طرف مقابل خواستههای آنها را بپذیرد، یک مذاکره موفق صورت گرفته است؛ در حالی که این وضعیت تنها نشاندهنده دیکته کردن شرایط است و با استانداردهای جهانی دیپلماسی فاصله دارد.