درگیریهای اخیر در ایران، لایههای پنهان افول قدرت صنعتی آمریکا را به نمایش گذاشت. ایالات متحده که تا پایان جنگ جهانی اول یکی از بزرگترین ناوگانهای تجاری جهان را در اختیار داشت و در اوج توان خود در جنگ جهانی دوم توانست تنها در سه سال، کل ظرفیت تناژ تجاری پیش از جنگ خود را بازتولید کند، امروز با بحرانی متفاوت روبروست. مسئله دیگر کیفیت ساخت نیست؛ کشتیهای آمریکایی همچنان با عمر ۴۶ سال، استانداردهای بالایی دارند، اما چالشی که واشینگتن با آن دستوپنجه نرم میکند، «زمان» است.
تضاد ۱۲ ساله؛ آمریکا در برابر چین
اتفاقات شش هفتهای پس از آغاز عملیات «خشم حماسی» تا برقراری آتشبس در ۱۹ فروردین، این شکاف صنعتی را برجسته کرد. در این بازه زمانی، بیش از ۲۰ فروند کشتی تجاری در خلیج فارس و مناطق پیرامون آن هدف قرار گرفتند. بررسیها نشان میدهد توان فعلی کارخانههای کشتیسازی آمریکا برای جایگزینی این میزان تناژ ناخالص، احتمالاً بیش از ۱۲ سال زمان میبرد.
در مقابل، چین همان ظرفیت را در بازهای بسیار کوتاهتر مدیریت میکند:
- زمان تخمینی جایگزینی تناژ توسط آمریکا: بیش از ۱۲ سال
- زمان تخمینی جایگزینی تناژ توسط چین: حدود ۸ روز
آسیبپذیری زنجیره لجستیک نظامی
این ناتوانی در ساخت و تعمیر سریع کشتیها در زمان درگیریهای بلندمدت، یک تهدید استراتژیک برای پنتاگون است. وقتی نگاهی به آمار جابهجایی تجهیزات نظامی آمریکا میاندازیم، متوجه میشویم که حدود ۹۰ درصد از این تجهیزات از طریق دریا منتقل میشوند. بنابراین، هرگونه اختلال در ناوگان تجاری یا ناتوانی در جایگزینی سریع کشتیها، مستقیماً بر توان عملیاتی آمریکا در مناطق دوردست اثر میگذارد.
افول قدرت دریایی آمریکا دیگر یک فرض نظری نیست، بلکه در تضاد میان سرعت تولید صنعتی شرق و غرب متجلی شده است.