جزئیات توافق استراتژیک کاراکاس و واشنگتن
دلسی رودریگس، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، از امضای قراردادی ۲۵ ساله با آمریکا خبر داد. این توافق در حالی منعقد شده که صنعت نفت ونزوئلا بر اثر سالها تحریم، فرسودگی زیرساختها و بحرانهای اقتصادی به شدت تحلیل رفته است. هدف اصلی این همکاری، بازگرداندن ظرفیت تولید نفت ونزوئلا و رسیدن به سطح تولید روزانه بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار بشکه است.
دونالد ترامپ این قرارداد را یکی از بزرگترین معاملات نفتی تاریخ توصیف کرده است. بر اساس این توافق، شرکتهای آمریکایی کنترل اکثریت تولید در میادین موردنظر را در اختیار میگیرند. این تغییر ساختار در مدیریت منابع نفتی، گامی بلند برای بازگشت نفوذ اقتصادی آمریکا به منطقه آمریکای جنوبی محسوب میشود.
سهم آمریکا و ظرفیت ذخایر نفتی
گزارش آسوشیتدپرس نشان میدهد که ۱۷ میدان نفتی موردنظر در این پروژه، مجموعاً حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده دارند. برای عملیاتی کردن این توافق، یک شرکت تازهتأسیس با مشارکت سرمایهگذاران آمریکایی و یک اپراتور خصوصی ونزوئلایی تشکیل میشود تا حقوق توسعه این میادین را مدیریت کند.
- سهم ایالات متحده از تولید مؤثر این پروژهها ۵۵ درصد تعیین شده است.
- تخمین زده میشود این قرارداد در مجموع ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد برای ونزوئلا ایجاد کند.
- دولت ونزوئلا در ازای هر بشکه نفت فروختهشده، مبلغ ۱۹ دلار دریافت خواهد کرد.
جنگ لفظی بر سر حاکمیت منابع ملی
دلسی رودریگس با وجود اعطای امتیازات گسترده به واشنگتن، تأکید دارد که حاکمیت ونزوئلا بر منابع طبیعیاش حفظ خواهد شد. اما این ادعا در فضای داخلی ونزوئلا با واکنشهای تندی روبهرو شده است. مخالفان دولت موقت و چهرههای جریان چاویسم، این قرارداد را تهدیدی برای استقلال ملی میدانند.
منتقدان معتقدند عدم شفافیت در جزئیات قرارداد و نادیده گرفتن نقش شرکت نفت دولتی (PDVSA)، عملاً به معنای واگذاری کلیدهای انرژی کشور به آمریکا است. آنها هشدار میدهند که این سطح از دسترسی، بیش از آنکه به دنبال احیای صنعت نفت باشد، ابزاری برای تضعیف حاکمیت ملی ونزوئلا بر منابع استراتژیکش است.