تفاوت ورزش تفریحی و فشار بدنی در محیط کار
ورزشهای دوران فراغت نظیر پیادهروی، دوچرخهسواری، دویدن و شنا، حافظ مغز در برابر زوال عقل هستند. تحلیل دادهها نشان میدهد افرادی که در اوقات فراغت خود فعالترند، ۲۴ درصد کمتر از افراد کمتحرک در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار دارند.
اما تصویر در محیط کار متفاوت است. محققان دریافتند فعالیت بدنی در محل کار با ۲۰ درصد افزایش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط است. این یافتهها فرض قدیمی پزشکان و متخصصان را که هر نوع حرکتی برای مغز مفید است، به چالش میکشد.
بررسی ۴.۲ میلیون نفر در ۳۰ کشور
برای رسیدن به این نتایج، پژوهشگران دادههای ۷۴ مطالعه پیشین را بازبینی کردند. این تحلیل گسترده شامل بیش از ۴.۲ میلیون شرکتکننده در بازه سنی ۴۵ تا ۹۳ سال از ۳۰ کشور مختلف جهان بود. شرکتکنندگان به طور متوسط ۱۰ سال تحت نظر بودند تا ارتباط میان نوع تحرک و بروز زوال عقل مشخص شود.
«ناتان فتر»، محقق ارشد و دانشجوی فوق دکترا در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، تأکید میکند که زمینه فعالیت بدنی در محافظت از مغز نقشی کلیدی دارد و نمیتوان ورزش اختیاری را با فشار شغلی یکی دانست.
عوامل محیطی؛ متهم اصلی در مشاغل یدی
محققان معتقدند خودِ جابجایی در محیط کار باعث زوال عقل نمیشود، بلکه شرایط اجتماعی و محیطی این مشاغل عامل اصلی است. کارهای یدی و طاقتفرسا معمولاً با ویژگیهای زیر همراه هستند:
- استرس شغلی بالا و شرایط کاری خطرناک.
- قرار گرفتن مداوم در معرض آلودگیهای محیطی.
- انجام کارهای تکراری و ایستادن طولانیمدت.
- بلند کردن اجسام سنگین و زمان ریکاوری محدود.
علاوه بر این، خستگی مفرط ناشی از این مشاغل، فرصت ورزش تفریحی را از کارگران میگیرد. بسیاری از این افراد پس از پایان ساعت کاری چنان فرسوده میشوند که توان یا وقت کافی برای فعالیتهای ورزشی محافظتکننده از مغز را ندارند.