سقوط ابزارهای سنتی فشار بر ایران
عبدالباری عطوان بر این باور است که ابزارهای نظامی و فشارهای اقتصادی دیگر نتوانستهاند اهداف مورد نظر را در منطقه محقق کنند. کاهش نفوذ ایالات متحده در خاورمیانه، فضای جدیدی را برای ظهور قدرتهای منطقهای ایجاد کرده است. در این میان، ایران به عنوان یک قدرت تعیینکننده ظاهر شده که میتواند مسیر تحولات را تغییر دهد.
تنگه هرمز؛ فراتر از بازدارندگی هستهای
از دیدگاه این تحلیلگر، نقطه پیوند تمام تحولات اخیر در منطقه، تنگه هرمز است. او استدلال میکند که کنترل این گذرگاه استراتژیک، برای تهران اهمیتی بیشتر از بمب هستهای دارد. دلیل این برتری، توانایی ایران در اثرگذاری مستقیم بر شریانهای حیاتی انرژی است که اقتصاد جهانی به شدت به آن وابسته است.
در واقع، وقتی نفوذ آمریکا در منطقه رو به افول میرود، ابزارهای جغرافیایی-سیاسی جایگزین ابزارهای نظامی میشوند. عطوان تأکید میکند که ایران با تکیه بر موقعیت استراتژیک خود در خلیج فارس، میتواند موازنه قدرت را به نفع خود تغییر دهد.
- شکست گزینههای نظامی در مقابله با استراتژی ایران
- کاهش تدریجی نفوذ ایالات متحده در خاورمیانه
- جایگاه کلیدی تنگه هرمز در معادلات انرژی جهانی
- برتری اهرمهای جغرافیایی بر تسلیحات هستهای در فشار بر اقتصاد جهانی
این تحلیل نشان میدهد که موازنه قدرت در منطقه دیگر تنها بر پایه تسلیحات تعریف نمیشود، بلکه مدیریت جریان انرژی و کنترل نقاط استراتژیک، ابزاری قدرتمندتر برای تحمیل اراده سیاسی در سطح بینالمللی است.