تغییر موازنه در برابر سامانههای رهگیری
الکسی پسکوف در مقالهای در روزنامه «اوراسیا تایمز» روسیه، توسعه شتابان موشکهای بالستیک ایران و بهویژه موشک «خیبرشکن» را عامل افزایش نگرانیهای نظامی در واشنگتن میداند. به باور او، این موشک به دلیل ویژگیهای فنی، به ابزاری برای فرسایش سامانههای دفاعی گرانقیمت ایالات متحده تبدیل شده است.
وی اشاره میکند که ترکیب سوخت جامد و سرعت بسیار بالا (فراتر از ۶ هزار مایل در ساعت)، در کنار توانایی مانور در مرحله نهایی، رهگیری این موشک را برای سیستمهای دفاعی دشوار میکند. این ویژگیها در کنار هزینه تولید پایین، باعث میشود سامانههای پیشرفتهای مانندپاتریوت PAC-3وSM-6تحت فشار شدیدی قرار گیرند.
تاکتیک اشباع و فشار عملیاتی
تحلیل پسکوف نشان میدهد که ایران از استراتژی «ترکیب حملات» برای مختل کردن پدافند دشمن استفاده میکند. در این تاکتیک، شلیک موشکهای خیبرشکن همراه با حملات گسترده پهپادی، شرایطی از اشباع ایجاد میکند که ذخایر محدود موشکهای رهگیر آمریکا را بهسرعت تخلیه میکند.
مشخصات فنی ذکر شده در این تحلیل عبارتند از:
- وزن کلاهک جنگی:۵۵۰ کیلوگرم (مانورپذیر)
- برد عملیاتی:در تحلیل روسیه ۲۴۰۰ کیلومتر و در دادههای دیگر حدود ۱۴۵۰ کیلومتر ذکر شده است.
- نوع سوخت:سوخت جامد برای کاهش زمان آمادهسازی و شلیک سریع.
ویژگیهای راهبردی نسل جدید موشکهای ایران
موشک خیبرشکن که نخستین بار در سال ۱۴۰۰ رونمایی شد، نمادی از نسل جدید بالستیکهای ایران است. استفاده از سوخت جامد باعث میشود پنجره زمانی برای شناسایی و هدف قرار دادن موشک پیش از شلیک بهشدت کوتاه شود.
مانورپذیری بالای این موشک در فاز نهایی مسیر پرواز، احتمال خطای سامانههای رهگیری را بالا میبرد. این توانمندیها در کنار بردی که برای رسیدن به اهدافی در عمق خاک رژیم صهیونیستی کافی است، برنامهریزان نظامی واشنگتن را مجبور به بازنگری در ماهیت تهدیدات موشکی منطقه کرده است.