مهیار نراقی، سرپرست پروژه ساخت ویلچر برقی خودران در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، معتقد است زیرساختهای فنی توسعهیافته در ویلچرهای هوشمند، گام نخست برای ورود به دنیای خودروهای خودران است. او در گفتوگویی با ایسنا تاکید کرد که حسگرها و سنسورهای بهکاررفته در این پروژه، قابلیت تعمیم به صنعت خودرو را دارند. از نظر نراقی، فلسفه کلی فناوری خودران بر سه محور اصلی استوار است: تشخیص محیط، تعیین موقعیت دقیق و اجتناب از موانع.
از فرمان صوتی تا پیشبینی رفتار انسانها
این فناوری در سطح ویلچرهای برقی به مراحل پیشرفتهای رسیده و در حال توسعه در صنعت ویلچر است. نراقی توضیح میدهد که هدف نهایی، ایجاد یک سیستم تعاملی است تا کاربر بتواند با دستورات صوتی، ویلچر را به مقصدی خاص هدایت کند یا از مسیری خلوتتر عبور نماید. اما پیچیدگی ماجرا فراتر از یک جابهجایی ساده است.
تیم پژوهشی دانشگاه امیرکبیر روی هوشمندسازی ویلچر برای محیطهای اجتماعی و شلوغ متمرکز شدهاند. این سیستم باید بتواند قابلیتهای زیر را پیادهسازی کند:
- تشخیص دقیق رفتار افرادی که در محیط حضور دارند.
- پیشبینی حرکات بعدی عابران برای جلوگیری از تصادف.
- تحلیل دادههای محیطی برای افزایش ایمنی کاربر در فضای عمومی.
سد پیش روی خودروهای خودران: رانندگان انسانی
وقتی صحبت از انتقال این فناوری به خودروها میشود، چالشها تغییر میکنند. نراقی معتقد است تفاوت اصلی خودروهای خودران با ویلچرهای هوشمند، حضور رانندگان انسانی در محیط واقعی است. در حالی که ویلچر بیشتر با عابران سر و کار دارد، خودروی خودران باید در محیطی حرکت کند که ترکیبی از ماشینهای هوشمند و رانندگان انسانی است.
بزرگترین چالش فعلی، پیشبینی واکنشهای غیرقابل پیشبینی رانندگان انسانی است. سیستمهای خودران باید بتوانند تشخیص دهند که یک راننده در لحظه بعد چه واکنشی نشان میدهد و چگونه عمل میکند. به همین دلیل، نراقی پیشنهاد میکند که مسیر عملیاتی شدن خودروهای خودران را میتوان از بزرگراهها آغاز کرد، چرا که در این مسیرها متغیرها نسبت به محیطهای شلوغ شهری پیچیدگی کمتری دارند.