پارادوکس تحرک: ورزش در برابر کار سخت
بسیاری تصور میکنند هرگونه فعالیت بدنی، فارغ از محیط آن، از سلامت مغز محافظت میکند. اما نتایج پژوهشهای اخیر این فرض دیرینه را به چالش میکشد. ناتان فتر، محقق ارشد و دانشجوی فوقدکترا در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، در بیانیهای اعلام کرد که نوع فعالیت بدنی و بستری که در آن صورت میگیرد، نقش تعیینکنندهای در احتمال ابتلا به زوال عقل دارد.
تجزیه و تحلیل دادههای میلیونی
برای رسیدن به این نتیجه، محققان دادههای ۷۴ مطالعه پیشین را بررسی کردند. این تحلیل گسترده شامل موارد زیر بود:
- بررسی وضعیت بیش از ۴.۲ میلیون نفر در ۳۰ کشور مختلف.
- تمرکز بر بازه سنی ۴۵ تا ۹۳ سال.
- پیگیری وضعیت شرکتکنندگان به مدت متوسط ۱۰ سال برای رصد بروز زوال عقل.
تفاوت آماری در ریسک ابتلا
یافتهها تفاوت چشمگیری را میان ورزشهای انتخابی و فعالیتهای اجباری شغلی نشان میدهد. افرادی که در اوقات فراغت خود به فعالیتهای بدنی مانند پیادهروی، دوچرخهسواری، دویدن یا شنا میپرداختند، ۲۴ درصد کمتر از افراد کمتحرک در معرض خطر زوال عقل بودند. در مقابل، فعالیت بدنی در محل کار با افزایش ۲۰ درصدی خطر ابتلا به این بیماری همراه بود.
چرا مشاغل سختزحمت خطرناکترند؟
محققان تاکید میکنند که خودِ جابجایی فیزیکی در محیط کار باعث زوال عقل نمیشود، بلکه شرایط محیطی و اجتماعی این مشاغل عامل اصلی است. کارهای تکراری، ایستادنهای طولانیمدت و بلند کردن اجسام سنگین، در کنار زمان محدود برای ریکاوری، فشار مضاعفی به بدن و ذهن وارد میکند.
علاوه بر این، استرس شغلی، محیطهای کاری خطرناک و قرار گرفتن مداوم در معرض آلودگیهای محیطی از دیگر متغیرهایی هستند که ریسک زوال عقل را در کارگران افزایش میدهند. همچنین خستگی مفرط پس از ساعات کاری طولانی، فرصت ورزشهای تفریحی را از این افراد میگیرد و باعث میشود در زمان استراحت، توان بدنی لازم برای فعالیتهای محافظتی مغز را نداشته باشند.