نامهای به مجلس خبرگان؛ گواهی بر بینیازی
حسن رحیمپور ازغدی در توصیفی از زندگی شخصی همسر امام شهید، او را یکی از زنان بزرگ اما گمنام و مظلوم دانست. او به نامهای اشاره کرد که امام خطاب به مجلس خبرگان نوشته بود تا حقیقت وضعیت مالی همسرشان را روشن کند. در این نامه صریحاً ذکر شده بود که همسر ایشان حتی یک انگشتر در دست ندارد.
به گفته رحیمپور ازغدی، این بینیازی تصادفی نبود؛ بلکه هر آنچه ایشان پیش از انقلاب در اختیار داشت، در مسیر اسلام و برای کمک به فقرا هزینه شده بود. این روایت نشان میدهد که سادهزیستی در این خانواده، نه یک اتفاق، بلکه یک انتخاب آگاهانه برای همسویی با نیازهای جامعه و ارزشهای اعتقادی بوده است.
خدمات عملی و گمنام در سالهای جنگ
زهد و پارسایی همسر امام شهید تنها در دوری از تجملات خلاصه نمیشد، بلکه در خدمت مستقیم و عملی به رزمندگان تجلی مییافت. رحیمپور ازغدی توضیح داد که ایشان در سالهای سخت جنگ، نقشی متواضعانه اما حیاتی ایفا میکرد. او لباسهای مجروحین و شهدا را میشست و آنها را میدوخت تا مجدداً قابل استفاده شوند.
این فعالیتها در کمال گمنامی صورت گرفت و نشاندهنده پیوند عمیق ایشان با جبهه و مجروحان جنگی بود. در واقع، او با انجام کارهای سخت و روزمره، پشتیبانی عملی خود را از مسیر انقلاب و دفاع مقدس نشان داد.
خلاصهای از محورهای مطرح شده در روایت رحیمپور ازغدی:
- بخشیدن تمامی داراییهای پیش از انقلاب به نیازمندان و در راه اسلام.
- تأکید امام در نامه به مجلس خبرگان بر عدم تملک حتی یک تکه زیورآلات ساده (انگشتر).
- مشارکت مستقیم در پشتیبانی از جبهه از طریق شستشو و تعمیر لباسهای مجروحان و شهدا.
- برجسته کردن جایگاه گمنام و مظلوم همسر امام شهید در تاریخ معاصر.