شکاف میان بودجههای کلان و واقعیتهای میدان
نیروی دریایی آمریکا سالهاست که در صدر بودجههای نظامی جهان قرار دارد، اما گزارش گاردین نشان میدهد این ثروت لزوماً به معنای آمادگی رزمی نیست. این رسانه انگلیسی تأکید میکند که تضاد عجیبی میان ادعاهای استراتژیک پنتاگون و وضعیت واقعی کشتیهای جنگی در دکهای تعمیرات وجود دارد. بسیاری از ناوها به جای حضور در اقیانوسها، ماهها در انتظار قطعات یدکی یا تکنسینهای متخصص متوقف ماندهاند.
سندرم «نیروی توخالی» و بحران لجستیک
گاردین از مفهومی به نام «نیروی توخالی» (Hollow Force) میگوید؛ ارتشی که روی کاغذ قدرتمند به نظر میرسد، اما در عمل توانایی عملیاتی محدودی دارد. این زوال از چند محور اصلی تغذیه میکند:
- فرسودگی زیرساختی:زنجیره تأمین قطعات در داخل آمریکا به شدت آسیب دیده و جایگزینی قطعات ساده حتی برای ناوهای پیشرفته، ماهها زمان میبرد.
- خلاء نیروی انسانی:کمبود شدید تکنسینهای متخصص و ملوانان باسابقه باعث شده تا فشار کاری بر نیروهای موجود به شدت افزایش یابد و کیفیت تعمیرات کاهش یابد.
- بحران در کشتیسازیها:ظرفیت دکهای تعمیراتی آمریکا پاسخگوی نیازهای ناوگان گستردهای که قرار است در اقیانوس آرام مستقر شود، نیست.
تزلزل در استراتژی اقیانوسی
این گزارش هشدار میدهد که اگر روند فعلی ادامه یابد، ایالات متحده توانایی دفاع از منافع خود در برابر رقبای آسیایی را از دست خواهد داد. وضعیت فعلی تنها یک مشکل مالی نیست، بلکه نتیجه سالها سوءمدیریت در بخش لجستیک و نادیده گرفتن زیرساختهای صنعتی است. نیروی دریایی آمریکا اکنون در وضعیتی است که برای حفظ آمادگی چند ناو، مجبور است ناوهای دیگر را به قیمت از دست رفتن توان عملیاتیشان، متوقف کند.
در واقع، آنچه گاردین توصیف میکند، نوعی فلج عملیاتی است که در آن ابزار قدرت واشنگتن در دریاها، بیش از آنکه تهدیدی برای دشمنان باشد، به دلیل فرسودگی و بینظمی، به دغدغهای برای خود فرماندهان نظامی تبدیل شده است.