در دنیای خبر، برخی پروندهها هرگز بسته نمیشوند. سالها میگذرد، چهرههای مدیریتی عوض میشوند و وعدههای تازهای جایگزین قولهای قدیمی میگردند، اما در نهایت همان تیترهای تکراری با تغییری جزئی دوباره در خروجی خبرگزاریها ظاهر میشوند. از آزادراههایی که قرار بود در مدت کوتاهی ساخته شوند تا مذاکراتی که دهههاست «در آستانه نتیجه» قرار دارند، همه نشان از روالی دارند که در آن خبرها هر روز باز میشوند اما به نتیجه نمیرسند.
آزادراه تهران-شمال؛ میراثی از یک نسل برای نسل بعد
نام آزادراه تهران-شمال برای هر ایرانی آشنا است. پروژهای که هدفش ایجاد مسیری کوتاهتر، سریعتر و ایمنتر برای دسترسی به شمال کشور بود، خیلی زود از یک طرح عمرانی به یک سریال چند ده ساله تبدیل شد. از دهه ۷۰ شمسی تاکنون، هر چند وقت یکبار خبر آغاز عملیات، پیشرفت فیزیکی یا افتتاح قطعات جدید منتشر میشود.
داستان این مسیر با تکرار وعدههایی پیش رفت که هر بار پایان کار را نزدیکتر جلوه میداد:
- اعلام نزدیک بودن زمان بهرهبرداری کامل.
- وعده افتتاح قطعات خاص تا پایان سالهای جاری.
- ادعای حل مشکلات مالی پروژه.
هرچند بخشهایی از این مسیر افتتاح شده، اما پرونده کلی پروژه همچنان باز است و فازهای متعددی درگیر تکمیل هستند. در حالی که پروژههای مشابه در کشورهای دیگر در بازههای زمانی کوتاهتری به پایان میرسند، در ایران نسلهایی از مردم بزرگ شدند، گواهینامه گرفتند و حتی بازنشسته شدند، اما هنوز در انتظار تکمیل کامل این آزادراه هستند.
گواهینامه موتور برای زنان؛ وعدهای روی آسفالت
حضور زنان موتورسوار در خیابانهای شهرهای ایران دیگر اتفاق عجیبی نیست. سالهای اخیر نشان داد که تعداد زیادی از زنان برای رفتوآمد، اشتغال یا نیازهای شخصی از موتورسیکلت استفاده میکنند. اما در حالی که واقعیت خیابانها تغییر کرده، روند اداری و قانونی برای صدور گواهینامه موتور برای زنان همچنان متوقف مانده است. این پروندهای است که با وجود نیاز مبرم و حضور فیزیکی زنان در جادهها، هنوز در مراحل وعده و انتظار گیر کرده و به نتیجهای عملی نرسیده است.