از ایدههای اولیه تا هدف ۳۰ هزار مگاواتی
رسیدن به ظرفیت فعلی اتفاقی نبوده است. پشت هر مگاواتی که امروز به شبکه برق ایران اضافه میشود، سالها دفاع از ایدههای نو، تأمین بودجه و عبور از تردیدهای تصمیمگیران نهفته است. این دستاوردها نتیجه باور و تلاش نسلهایی است که آینده انرژی ایران را زودتر از زمانش دیدند و برای تغییر ساختار صنعت برق تلاش کردند.
دوران سازندگی و تأسیس سازمان انرژیهای نو
بسیاری از زیرساختهای فعلی ریشه در عصر دولت سازندگی دارد. در آن دوره، احداث انواع نیروگاهها بهویژه نیروگاههای بزرگ برقآبی شتاب گرفت و مجوز ایجاد سازمان انرژیهای نو (سانا) به ثبت رسید. در این بازه زمانی، مهندس حمید چیتچیان به عنوان یکی از معماران انرژیهای تجدیدپذیر در ایران، نقش فعالی در توسعه انرژیهای پاک ایفا کرد.
مدل مهرشهر؛ کشاورزی بدون وابستگی به شبکه
یکی از پروژههای کلیدی در دوران وزارت چیتچیان، احداث واحد نمونه فتوولتائیک در مرکز آموزش مدیریت وزارت نیرو در مهرشهر کرج بود. هدف این پروژه اثبات این نکته بود که عملیات آبیاری کشاورزی را میتوان بدون اتصال به شبکه برق سراسری و با راندمان بالا انجام داد.
در آن زمان، به دلیل عدم دسترسی به باتریهای بزرگ و سامانههای ذخیرهساز الکتریکی پیشرفته، راهکار فنی متفاوتی برای مدیریت انرژی اتخاذ شد:
- استفاده از الکتروموتور جریان مستقیم (DC) برای پمپ آب کشاورزی.
- تأمین مستقیم برق مورد نیاز از سامانه فتوولتائیک.
- انتقال آب در طول روز به یک استخر ذخیره برای استفاده در ساعات مختلف شبانهروز.
این رویکرد باعث شد تا نیاز به ذخیرهسازهای گرانقیمت حذف شود و نتایج ارزشمندی از نظر راندمان و امکانپذیری فنی در محیطهای کشاورزی ایران به دست آید.