سنگینی بار «اولین بودن» بر دوش ناهید کیانی
رسیدن به فینال المپیک برای یک زن ایرانی، فراتر از یک مدال نقره، یک تاریخسازی است. اما ناهید کیانی معتقد است این درخشش، بهای سنگینی داشته است. او میگوید اولین بودن در بسیاری از مواقع باعث فشار میشود و این فشار اگر بهدرستی مدیریت نشود، روی دوش ورزشکار سنگینی میکند.
کیانی اعتراف میکند که در روزهای ابتدایی پس از المپیک، نتوانست این حجم از فشار و شهرت را بهدرستی مدیریت کند و اتفاقاتی افتاد که نباید میافتاد. با این حال، او اکنون خود را باتجربهتر میبیند و تلاش میکند با بلوغ فکری بیشتری با انتظارات جامعه و فشار رقابتها کنار بیاید.
پشتپرده درخشش؛ مصدومیت و سکوت
در حالی که دنیا یک مدال درخشان را میبیند، ناهید از سالها سکوت و مصدومیتهای پنهان میگوید. او فشار جسمانی را به حدی توصیف میکند که با آسیبهای یک فرد ۶۰ ساله برابری میکند. این واقعیت تلخ، بخشی از مسیر رسیدن به جایگاه نخست است که در جشنهای قهرمانی کمتر شنیده میشود.
تکواندو در دوران ساعی؛ از تجربه تا میدان
تغییر در فضای مدیریتی فدراسیون تکواندو، اثر خود را بر athletes گذاشته است. کیانی حضور هادی ساعی در رأس فدراسیون را یک نقطه قوت میداند. دلیل این موضوع ساده است: ساعی تمام پیچوخمهای مسیر قهرمانی را لمس کرده و میداند یک ورزشکار در هر مرحله به چه چیزی نیاز دارد.
این بلوغ مدیریتی در کنار تلاش شخصی ناهید، فضایی ساخته تا او و سایر تکواندوکاران ایرانی با آرامش ذهنی بیشتری روی شیاپچانگ بجنگند و روی اهداف خود تمرکز کنند.
چالشهای پیش رو و رقابتهای سطح بالا
ناهید کیانی اکنون در آستانه ورود به مسابقاتی است که با وجود عدم احتساب در تورنمنتهای انتخابی، از نظر کیفی در سطح جهانی است. او درباره ویژگیهای این رقابتها میگوید:
- حضور تمامی مدعیان اصلی المپیک، جهان و آسیا در وزن مربوطه.
- اختصاص ۴۰ امتیاز به این مسابقات که اهمیت آن را دوچندان میکند.
- هدف نهایی: بازگشت به کشور با دست پر و کسب موفقیتهای تازه.
او در حالی برای المپیک بعدی آماده میشود که هدفی فراتر از یک مدال ساده را دنبال میکند؛ هدفی که با مدیریت فشار و تجربه بیشتر، دستیافتنیتر شده است.
