به گزارش
خبرگزاری حوزه، موفقیت تحصیلی معمولاً باید با شادی و حمایت اطرافیان همراه باشد. اما گاهی واکنش برخی نزدیکان فرد را با احساس طرد و تنهایی روبه‌رو می‌کند. این میتواند شامل نگاههای سرد، کنایهها و پاسخ ندادن به سلام باشد که حضور در جمع‌های خانوادگی را دشوار سازد. افراد ممکن است به نظاره‌گر رفتار سرد دیگران، نیش و کنایه بزنند و سعی در تحقیر آن‌ها داشته باشند. با این حال، هر رفتار مبهمی الزاماً به معنای دشمنی یا تحقیر نیست و نباید بدون بررسی، به منفی‌ترین شکل تفسیر شود.
* پرسش:
سلام و وقت بخیر
از وقتی در یک دانشگاه خوب، قبول شده ام نگاه ها و رفتار اطرافیان، نسبت به من عوض شده است. موقع سلام کردن، به چهره من نگاه نمی کنند و نگاهشان به پایین است و یا بعضی ها اخم می کنند و من مجبور هستم به آن ها سلام کنم. هر دفعه که از مهمانی بر می گردیم حالم بد است. هم سن و سال هایم مرا طرد کرده اند و کسی مرا تحویل نمی گیرد. به من نیش و کنایه می زنند و سعی در تحقیر من دارند. جالب اینجاست که با این وضعیت، وقتی با فاصله از آن ها می نشینم تهمت می زنند که مغرور شده ام. نشستن در جمع فامیل، زیر این همه نگاه، برایم سخت شده است. بعضی ها موقع خداحافظی کردن جواب مرا نمی دهند. از من انتظار زیاد دارند. کسی با من عادی رفتار نمی کند. با این ها چطور رفتار کنم؟
* پاسخ:
با سلام و احترام؛ پدیده‌ای که تجربه می‌کنید، متشکل از احساس تحقیر، طرد
اجتماعی و انزوای عاطفی است. طبیعی است که از رفتار سرد دیگران، احساس کاهش احترام و ارزش شخصی کنید. انسان، نیاز بنیادی به «دیده‌شدن» و «پذیرفته‌شدن در جمع» دارد و بی‌توجهی منفی اطرافیان میتواند بر عزت نفس و احساس تعلق
اجتماعی تأثیر عمیق بگذارد.
وضعیتی که شما توصیف کرده‌اید را در روان‌شناسی
اجتماعی «تجربه‌ی طرد در شبکه‌ی خویشاوندی و هم‌سالان» می‌نامیم که معمولاً در سه لایه عمل می‌کند: رفتارهای آشکار بی‌توجهی (پاسخ ندادن به سلام، نگاه نکردن به چهره)، کنایه، و شایعه و قضاوت («مغرور شده» « خودش را می‌گیرد») که با هدف کاهش اعتبار فرد صورت می‌گیرد. این وضعیت، نوعی فضاسازی جمعی است.
