سیاست 'فشار حداکثری' آمریکا
دولت دونالد ترامپ در ادامه سیاست «فشار حداکثری» علیه ایران، رویکردی را دنبال میکند که هدف آن افزایش تدریجی فشار بر منابع درآمدی و مسیرهای تجاری ایران است. تحریم نفت، محدود کردن دسترسی مالی، هدف قرار دادن شبکههای حملونقل و اعمال فشار بر کشورهای طرف معامله با ایران، از محورهای این سیاست است.
محورهای سیاست 'فشار حداکثری'
- تحریم نفت
- محدود کردن دسترسی مالی
- هدف قرار دادن شبکههای حملونقل
- اعمال فشار بر کشورهای طرف معامله با ایران
مدیریت فشارهای اقتصادی
با این حال، تجربه سالهای گذشته نشان داده ایران با استفاده از مسیرهای غیررسمی تجارت، تنوعبخشی به شرکای تجاری و سازوکارهای دور زدن تحریمها توانسته بخشی از فشارها را مدیریت کند. هدف نهایی این رویکرد، افزایش هزینههای اقتصادی و اجتماعی بهگونهای است که تهران برای تغییر محاسبات خود و ورود به مذاکرات تحت فشار بیشتری قرار گیرد.
تحلیل کارشناسان
جمشید عدالتیان در گفتوگو با نامه نیوز، با اشاره به فشارهای اقتصادی ناشی از تحریمهای آمریکا و شرایط بینالمللی گفت: موفقیت در اعمال فشار اقتصادی هیچگاه 100 درصدی نیست اما آمریکا میتواند با تشویقها، امتیازها و آوانسها شرایطی را برای ترغیب کشورها به سمت امیال خود ایجاد کند. وی افزود: امروز از 40 کشتی دو کشتی از محاصره دریایی عبور میکنند بنابراین فشار تحریمی آمریکا نمیتواند به صورت کامل و 100درصدی مانع تجارت کشور شود.
همچنین با توجه به وضعیت تجاری و بینالمللی ایران و اینکه اقتصاد کشور مانند کره شمالی کاملاً ایزوله نیست، همچنان دادوستدهایی در حوزههای پتروشیمی، گاز، نفت و کالاهای اساسی وجود دارد و خواهد داشت.
