تکریم دکتر عبدالعزیز خضری؛ پزشکی با تعهد به محرومان

پروفسور عبدالعزیز خضری، تنها یک «اورولوژیست» برجسته نیست؛ او روایتگر نسلی است که معنای حقیقی پیوند دانش و تجربه پزشکی برای ترمیم دردهای انسانی به ارمغان آورد. وقتی درآیین تجلیل بنیاد نخبگان فارس، از خاطرات «بندرلنگه» و «برازجان» می‌گفت، صدای لرزانش نه از کهولت، که از مرور روزهایی بود که پزشک بودن، هم‌ردیف همسفره شدن با رنج محرومان بود. او و همسر بزرگوارش که بخشی از عمر پربرکتشان را در خانه های کاهگلی و در رنج و فقر و محرومیت سپری کرده بودند و در آن سال‌های دور، زمانی که مسیرهای منتهی به درمانگاه‌های دورافتاده، نه اتوبان که خاکی و صعب‌العبور بود، با کوله‌باری از تخصص، در دل روستاها سکنی گزیدند خوب می فهمند که بیمارانی که فراتر از درد و رنج بیماری از تندگدستی و محرومیت رنجور هستند و آنچه بیش از دانش و تجربه پزشکی پروفسر خضری نام نیک وی را پرآوازه کرده نیز همین منش و رفتار خیرخواهانه و انسان دوستانه اش در طول چند دهه کار طبابت بوده است. برای دکتر خضری، شکوه زندگی در جراحی‌های پیچیده «آنکویورولوژی» که در دهه‌ 60 میلادی در ایران پیشگامش بود، خلاصه نمی‌شود. شکوه زندگی شرافتمندانه این پزشک برجسته در تربیت بیش از 100 دستیار متخصصی است که امروز در سراسر ایران، میراث اخلاقی او را تکرار می‌کنند. او معتقد است «دست جراح» بدون «قلب متعهد»، تنها ابزاری سرد است. آیین تکریم و پاداشت دکتر عبدالعزیز خضری در روز پزشک، فرصتی بود برای ادای احترام به پزشکی که بخش بزرگی از عمر خود را در کلاس درس، اتاق عمل، میدان پژوهش و کنار بیماران سپری کرده است. استادی که میراث او تنها در مقالات، جراحی‌ها، سمت‌های دانشگاهی و شاگردانش خلاصه نمی‌شود، بلکه در نسلی از پزشکان و دانشجویانی ادامه دارد که از او آموخته‌اند دانش، زمانی ارزشمند است که در خدمت انسان قرار گیرد. این تجلیل، بیش از آنکه بزرگداشت یک جراح باشد، یادآوری یک سبک زندگی است؛ انسانی که با عبور از قله‌های علمی، آموخت که رفیع‌ترین قله، خدمت به همنوع است، حتی اگر مسیرِ آن از روستاهای دورافتاده بگذرد. دکتر خضری که دوران تحصیل تخ