«پزشک آواره»؛ روایت زندگی ابن‌سینا از بخارا تا اصفهان

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا - آناهید خزیر: در قرن چهارم هجری، بخارا، پایتخت حکومت مقتدر سامانیان، یکی از درخشان‌ترین، ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین شهرهای جهان اسلام و کانون علم، فرهنگ، تجارت و تمدن بود. این شهر در میان شهرهای خراسان همچون نگینی در میان انگشتری می‌درخشید. بخارا به شکل شهری مدور و متحدالمرکز بود و خیابان‌های اصلی شهر به مرکز این شهرئایره‌ای شکل منتهی می‌شدند. در دو طرف خیابان‌ها درختان توت و چنار درهم رفته بودند. شهر توسط دیوارهای بلند و مستحکم احاطه شده بود که آن را از هجوم قبایل بیابانگرد ترک و ترکمن محافظت می‌کرد. ورودی اصلی شهر، دروازه ری بود که بازرگانان و دانشمندان از سراسر جهان از آن عبور می‌کردند. بسیاری از کوچه‌های بخارا باریک، سایه‌دار و اغلب سنگفرش بودند. کوچه‌ها معمولا سقف داشتند تا مردم را از گرمای تابستان و سرمای زمستان در امان نگهدارند. خانه‌ها عموماً از خشت و آجر ساخته می‌شدند که هوای داخلی آن را در تابستان خنک و در زمستان گرم نگه می‌داشت. شهر بخارا یک شهر بین‌المللی بود که در مسیر جاده ابریشم قرار داشت. جمعیت بخارا بسیار متنوع بود. فارسی زبانان اکثریت آنان را تشکیل می‌دادند، اما اقلیت‌های قابل توجهی از اعراب، ترک‌ها، ترکمانان، چینی‌ها، یهودیان، مسیحیان نسطوری و زرتشتیان نیز در شهر زندگی می‌کردند و در کمال آرامش به فعالیت‌های تجاری و علمی خود مشغول بودند. بازار بخارا مهم‌ترین بخش شهر و مرکز تبادلات تجاری و فرهنگی ملت‌های گوناگون بود...