تحقیق جدید: مصرف تادالافیل با افزایش خطر آب‌سیاه مرتبط است

به گزارش رکنا، پژوهش جدیدی روی نزدیک به 37 هزار مرد نشان می‌دهد که مصرف تادالافیل، داروی مورد استفاده برای درمان اختلال نعوظ و برخی مشکلات ادراری، با افزایش 22 درصدی خطر ابتلا به گلوکوم طی پنج سال ارتباط دارد؛ هرچند پژوهشگران تأکید می‌کنند این یافته به‌تنهایی رابطه علت و معلولی را ثابت نمی‌کند. داروی محبوب اختلال نعوظ ممکن است خطر آب‌سیاه را افزایش دهد. pژوهش جدیدی نشان می‌دهد مصرف طولانی‌مدت تادالافیل، ماده فعال داروی «سیالیس» که برای درمان اختلال نعوظ استفاده می‌شود، ممکن است با افزایش خطر ابتلا به گلوکوم (آب‌سیاه) مرتبط باشد. دانشمندان در تایوان با بررسی سوابق پزشکی مردانی که تادالافیل مصرف می‌کردند، دریافتند این افراد در مقایسه با افراد مشابهی که این دارو را مصرف نمی‌کردند، طی یک دوره پنج‌ساله با احتمال بیشتری به گلوکوم مبتلا شده‌اند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد پزشکان هنگام تجویز تادالافیل و داروهای مشابه از گروه مهارکننده‌های فسفودی‌استراز نوع 5 (PDE5) باید احتمال بروز عوارض چشمی را نیز در نظر داشته باشند. تادالافیل فقط برای اختلال نعوظ نیست داروهای گروه PDE5 با گشاد کردن عروق خونی در بخش‌هایی از بدن، جریان خون را افزایش می‌دهند. این داروها در ابتدا برای درمان فشار خون بالا و درد قفسه سینه مورد بررسی قرار گرفتند، اما بعدها مشخص شد که می‌توانند با افزایش جریان خون در آلت تناسلی، به درمان اختلال نعوظ کمک کنند. امروزه این داروها بیشتر با درمان اختلال نعوظ شناخته می‌شوند، اما کاربردهای دیگری نیز دارند؛ از جمله درمان علائم ادراری ناشی از بزرگ‌شدن پروستات. اگرچه این داروها در مجموع نسبتاً ایمن محسوب می‌شوند، برخی مطالعات پیشین نیز احتمال ارتباط آنها با مشکلات بینایی را مطرح کرده‌اند؛ از جمله گلوکوم یا آب‌سیاه. گلوکوم انواع مختلفی دارد، اما ویژگی مشترک آن آسیب تدریجی به عصب بینایی است که در صورت پیشرفت می‌تواند به کاهش شدید بینایی و حتی نابینایی منجر شود. این آسیب معمولاً با افزایش فشار داخل چشم و تجمع مایع در چشم ارتباط دارد، هرچند گلوکوم حتی در افرادی با