به گزارش
ایکنا، ششمین جلسهٔ ستاد ملی راهبری تدبر در قرآن کریم، امروز 31 مردادماه با حضور اعضای حقیقی و
حقوقی این ستاد و جمعی از صاحبنظران و فعالان حوزه تدبر در قرآن در سازمان دارالقرآن برگزار شد. حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا عابدینی، پژوهشگر حوزه و مدرس حوزه علمیه در این جلسه با تأکید بر ضرورت عبور فعالیت‌های قرآنی از مرحله
آموزش و گفتمان‌سازی و رسیدن به عرصه عمل، اظهار کرد: اگر نگاه ما در فعالیت‌های تدبری این باشد که همه این اقدامات مقدمه‌ای برای رسیدن قرآن به متن زندگی و عملیاتی شدن معارف آن است، باید شیوه ارزیابی برنامه‌هایمان را نیز بر همین اساس بازطراحی کنیم. وی افزود: امروز بخش قابل توجهی از برنامه‌هایی که در حوزه
آموزش، پژوهش و فعالیت‌های قرآنی انجام می‌شود، در نهایت به گفتمان‌سازی منتهی می‌شود؛ در حالی که گفتمان‌سازی نیز در مرحله نخست، امری ذهنی است. اگر هدف نهایی ما این باشد که قرآن نه فقط در ذهن و
ادبیات افراد، بلکه در نظام مصداقی و متن زندگی آنان دیده شود، باید همه این برنامه‌ها را مقدمه بدانیم نه غایت. عابدینی ادامه داد: البته اینکه یک مفهوم قرآنی وارد ذهن انسان شود و در نظام فکری او جای بگیرد، اتفاق ارزشمندی است، اما مسئله اصلی این است که این فهم چگونه در رفتار و زندگی ظهور پیدا کند؛ بنابراین باید ببینیم هر برنامه، دوره آموزشی، فعالیت پژوهشی، گفتمان‌سازی و تربیت مربی، تا چه اندازه توانسته است قرآن را به مرتبه عمل نزدیک کند. این پژوهشگر حوزه با استفاده از یک مثال برای تبیین این موضوع، گفت: اگر درون خانه‌ای نورافکنی روشن شود، میزان روشنایی آن را می‌توان از پنجره‌های خانه مشاهده کرد. اعمال و رفتار انسان نیز همان پنجره‌هایی هستند که نشان می‌دهند آنچه در ذهن و جان او شکل گرفته، تا چه اندازه به عرصه عمل راه پیدا کرده است. وی با اشاره به آیه «قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلَىٰ شَاکِلَتِهِ»، اظهار کرد: ما باید در کنار شاکله‌سازی، به ظهور این شاکله در عمل نیز توجه کنیم. اگر کار ما صرفاً در مرحله شکل‌دهی ذهن و شاکله متوقف شود، هنوز قرآن به مصداق و عمل نرسی
