گروه ورزشی: در فاصله باقی‌مانده تا آغاز جام ملتهای آسیا، هنوز هیچ اعلام رسمی و روشنی درباره ادامه همکاری
تیم ملی فوتبال ایران با
امیر قلعهنویی منتشر نشده و
فدراسیون فوتبال نیز موضع نهایی خود را در این‌باره به‌صورت رسمی اعلام نکرده است. این در حالی است که چند ماه از پایان جام جهانی گذشته و انتظار طبیعی این بود که در این فاصله، هیئت‌رئیسه و ارکان فنی فدراسیون دست‌کم چند نشست جدی، مستند و قابل ارزیابی درباره عملکرد تیم ملی، کادر فنی و مسیر پیش‌روی
فوتبال ایران برگزار کنند؛ نشست‌هایی که خروجی آن بتواند مبنای تصمیم‌گیری برای جام ملت‌ها باشد. اما آنچه تاکنون بیشتر دیده شده، موضع‌گیری‌های فردی و حمایت‌های رسانه‌ای بوده است، نه یک فرآیند شفاف و قابل مشاهده از ارزیابی فنی. مسئله از همین‌جا آغاز می‌شود؛ اینکه پیش از آنکه درباره ماندن یا رفتن یک مربی قضاوت کنیم، باید بدانیم اساساً چه ارزیابی‌ای انجام شده، چه پرسش‌هایی مطرح شده و چه نهادی قرار است مسئولیت تصمیم نهایی را بر عهده بگیرد.
Yادمان باشد در هر تورنمنت فوتبالی حرفه‌ای، حذف شدن یک احتمال است اما حذف شدن بدون یادگیری، انتخابی است ساده‌لوحانه! تیم‌ها می‌بازند، نسل‌ها عوض می‌شوند و مربیان می‌آیند و می‌روند اما آنچه یک فدراسیون را از سازمانی معمولی متمایز می‌کند، کیفیت حکمرانی آن در روزهای شکست است. در فوتبال حرفه ای بی شک کیفیت حکمرانی، آینده را می‌سازد. حالا جام جهانی تمام شده اما انگار هنوز چراغ اتاق بازبینی روشن نشده است.
فوتبال ایران امروز بیش از آنکه به توضیح نتیجه نیاز داشته باشد، به توضیح شیوه اداره خود نیاز دارد.
پرسش افکار عمومی نیز پیچیده نیست؛ خیلی ساده و روشن می‌پرسد: گزارش فنی جام جهانی کجاست؟ ارزیابی عملکرد کادر فنی چه زمانی منتشر می‌شود؟ کمیته فنی به چه جمع‌بندی‌ای رسیده است؟ هیئت‌رئیسه چه پرسش‌هایی را مطرح کرده و چه پاسخ‌هایی گرفته است؟
