کشورهای متحد آمریکا در شرق آسیا چگونه پلتفرم‌های بزرگ غربی را مهار می‌کنند

پلتفرم‌های دیجیتال در سال‌های اخیر به زیرساخت‌هایی تاثیرگذار بر اقتصاد، جریان اطلاعات و داده‌های کاربران تبدیل شده‌اند. تجربه کره‌جنوبی، ژاپن و سنگاپور نشان می‌دهد که وابستگی به شرکت‌های بزرگ جهانی لزوماً به معنای واگذاری کامل اختیار فضای مجازی نیست و دولت‌ها می‌توانند همزمان با پذیرش فعالیت سکوهای خارجی، برای توسعه ظرفیت‌های داخلی و تنظیم رفتار آنها قواعد مشخصی ایجاد کنند. این سه کشور از متحدان نزدیک آمریکا در شرق آسیا به شمار می‌روند. کره‌جنوبی با 3 سکوی Naver، لایکی و Coupang، ژاپن با سکوهای لاین و یاهوی ژاپن و سنگاپور با سکو‌هایی مانند لایکی و HardwareZone، نمونه‌هایی از تلاش برای حفظ ظرفیت داخلی در برابر غول‌های جهانی ارائه کرده‌اند. تفاوت مهم این تجربه‌ها در شیوه‌ای است که هر کشور برای ایجاد توازن میان پلتفرم‌های داخلی، شرکت‌های خارجی، حقوق کاربران و منافع عمومی انتخاب کرده است. کره بیشتر بر توسعه اکوسیستم داخلی و مقابله با رفتار‌های ضدرقابتی متمرکز شده، ژاپن بر حریم خصوصی، مسئولیت پلتفرم‌ها و مقابله با محتوای مضر تأکید کرده و سنگاپور نیز چارچوبی سخت‌گیرانه برای مقابله با اطلاعات نادرست ایجاد کرده است. کره‌جنوبی نمونه‌ای از کشوری است که بخش مهمی از پاسخ خود به سلطه پلتفرم‌های جهانی را در ساختن رقیب داخلی جست‌و‌جو کرده است. Naver به عنوان موتور جست‌و‌جو و سکوی محتوایی اصلی این کشور، خدماتی از جست‌و‌جو و اخبار تا خرید، شبکه اجتماعی و نقشه دیجیتال ارائه می‌دهد.