محمد طبیبیان: مشکل بنیادی، ساختار تصمیم‌گیری و منافعی است که اصلاحات ضروری را دشوار می‌کند

به گزارش اقتصادنیوز به نقل از اطلاعات، اقتصاد ایران در مقطع حساس کنونی نیازمند پاسخ به یک پرسش اساسی است: چرا در دولت‌های مختلف که بـا سلیقه‌هایی متناقض روی کارآمده بودند، گره‌های اقتصادی کشور باز نشد و چگونه می‌شود این گره‌ها را باز کرد، به گونه‌ای که موانع زیر ساختی توسعه کشور رفع شود؟! در پاسخ به این سئوال وبه عنوان نکته نخست باید اذعان داشت، نمی‌توان گفت دولت‌های مختلف در همه زمینه‌های اقتصادی ناموفق بوده‌اند. تا پیش از دولت نهم و دهم، در دوره‌های مختلف دستاوردهای اقتصادی و زیربنایی قابل توجهی حاصل شد؛ هرچند مشکلات اساسی اقتصاد کشور نیز همچنان باقی ماند. برای مثال، دولت مهندس موسوی، با وجود آن که همزمان مسئولیت تأمین منابع یک‌جنگ طولانی و پرهزینه را نیز بر عهده داشت، در زمینه توسعه راه‌های روستایی، برق‌رسانی به روستاها، گسترش آموزش عمومی و ارائه برخی خدمات زیربنایی دستاوردهای قابل تقدیری داشت و بخش مهمی از این دستاوردها از طریق نظام دیوان‌سالاری و تکنوکراسی متعارف کشور حاصل شد. در دوران دولت های مرحوم هاشمی رفسنجانی هم علاوه بر بازسازی خسارت‌های جنگ، سرمایه‌گذاری‌های گسترده‌ای در نیروگاه‌ها، راه‌ها، راه‌آهن، بنادر، صنایع پتروشیمی، فولاد، مس و دیگر زیرساخت‌های تولیدی انجام شد. توسعه آموزش عالی نیز در همین دوره شتاب گرفت. در دولت آقای خاتمی نیز برنامه سوم توسعه با مشارکت سازمان برنامه و کارشناسان اقتصادی تدوین و اجرا شد.