به گزارش
خبرآنلاین، رویترز نوشت آخرین بار که خریداران نفت
ونزوئلا با چنین تاخیرهای طولانی مواجه شدند، به محاصره دریایی توسط
ایالات متحده در اواخر سال گذشته بازمیگردد. با این حال، علی‌رغم تلاشهای دولت موقت دلسی رودریگز برای همگامی با استراتژی
واشنگتن جهت احیای صادرات، داده‌های ردیابی کشتی‌ها نشان می‌دهد شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) و شرکای آن طی شهرهای اخیر نتوانسته‌اند صادرات خود را از سقف 1.25 میلیون بشکه در روز فراتر ببرند؛ این در حالی است که تولید خام افزایش یافته و تقاضای جهانی نیز در سطح بالایی قرار دارد.
برای مقایسه، زمانی که تولید ونزوئلا دو دهه پیش به بیش از 3 میلیون بشکه در روز می‌رسید، بنادر این کشور توان معامله و صادرات بیش از 2.5 میلیون بشکه در روز را داشتند و ورود و خروج کشتی‌ها در کمتر از یک هفته انجام می‌شد.
اختلافات تجاری، فرسودگی و رقابت بر سر اسکله‌ها
مشکلات بارگیری موجی از اختلافات قانونی و مالی را بر سر جریمه معطلی (دموراژ)، کیفیت نازل نفت خام و آلودگی بدنه کشتی‌ها ایجاد کرده است. یک منبع آگاه در شرکت ملی نفت ونزوئلا به رویترز گفت: «سرعت انتقال نفت خام از مخازن به کشتی‌ها فوق‌العاده کند است و همین موضوع نفتکشها را مجبور می‌کند بسیار بیشتر از بازه زمانی مقرر اسکله‌ها را اشغال کنند. اگر کشتی برای تخلیه محموله‌های وارداتی وارد شود، به دلیل نقص در ظرفیت ذخیره‌سازی سوخت، این معطلی حتی طولانی‌تر می‌شود.»
bیشترین تراکم در نزدیکی بندر خوزه در ساحل شمال شرقی ونزوئلا دیده می‌شود؛ منطقه‌ای که حدود 70 درصد از کل صادرات کشور را پشتیبانی می‌کند. گزارش‌های داخلی شرکت‌ها نشان‌دهنده قطعی‌های مداوم به دلیل خرابی تجهیزات، قطعی برق و افت کیفیت در حین بارگیری است.
این بحران حتی شرکت‌هایی با امتیاز ویژه، نظیر غول نفتی آمریکایی شورون (Chevron)، را ناچار ساخته تا برای حل چالش‌ها دست به دامن راهکارهای جایگزین شوند؛ از جمله درخواست مجوز برای دسترسی به بنادری که پیش‌تر تنها به حمل‌ونقل داخلی اختصاص داشتند.
