شاهنامه فردوسی تنها یک اثر ادبی و حماسی نیست؛ این اثر باشکوه، بخشی از حافظه تاریخی و
فرهنگی ایرانیان را در خود جای داده و در طول قرن‌ها با هویت، زبان، فرهنگ و اندیشه ایرانی پیوند خورده است. شناخت این میراث و انتقال آن به نسل‌های آینده، از جمله موضوعاتی است که ضرورت توجه بیشتر به شاهنامه‌پژوهی و شاهنامه‌خوانی را برجسته می‌کند؛ موضوعی که در نشست علمی، آموزشی شاهنامه‌پژوهی و شاهنامه‌خوانی با عنوان «از روایت تا درایت» با حضور استادان و پژوهشگران حوزه شاهنامه و فرهنگ ایران در بنیاد پژوهشی شهریار تبریز برگزار شد، مورد توجه قرار گرفت.
حجت‌الله ایوبی، رئیس امور
فرهنگی سازمان برنامه و بودجه کشور در این نشست علمی و آموزشی با تأکید بر ظرفیت‌های گسترده فرهنگی ایران، گفت: سرمایه فرهنگی در طول تاریخ خلق می‌شود و ایران از ثروت فرهنگی بزرگی برخوردار است، اما باید این سرمایه را به سرمایه نمادین تبدیل کنیم تا بتواند زمینه‌ساز خلق سرمایه مادی و
اقتصادی نیز باشد. وی با اشاره به مفهوم «سرمایه فرهنگی» در اندیشه جامعه‌شناس فرانسوی پیر بوردیو، اظهار کرد: سرمایه مادی با معیارهایی مانند پول، ثروت و دارایی قابل اندازه‌گیری است، اما سرمایه فرهنگی در طول تاریخ شکل می‌گیرد و نمی‌توان آن را یک‌شبه ایجاد یا خریداری کرد. وی افزود: ایران از کشورهای برخوردار از سرمایه فرهنگی غنی در جهان است و شعر،
ادبیات، شاهنامه، خوشنویسی و هنرهای مختلف، بخشی از این ثروت فرهنگی به شمار می‌روند؛ به‌گونه‌ای که مردم ایران با شعر زندگی می‌کنند و اشعار شاعران بزرگ در زبان و فرهنگ عمومی مردم جاری است. رئیس امور فرهنگی
سازمان برنامه و بودجه کشور با اشاره به جایگاه حافظ در فرهنگ ایرانی، ادامه داد: علاقه و ارتباط مردم ایران با حافظ و دیگر شاعران ایرانی برای بسیاری از مردم جهان شگفت‌انگیز است و این علاقه عمومی خود یکی از جلوه‌های مهم سرمایه فرهنگی ایران محسوب می‌شود. وی همچنین با اشاره به جایگاه سینمای ایران، گفت: سینمای ایران با پشتوانه هزاران سال
