نیویورک تایمز در گزارشی به قلم دیوید ای. سانگر و اریک اشمیت نوشت: دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، که اغلب بر غیرقابل پیشبینی بودن خود تأکید دارد، اکنون با محدودیتهایی در قدرت خود مواجه شده است. او در ۲۸ فوریه، جنگی را با اهداف اعلام شده برای پایان دادن سریع به برنامه هستهای ایران و سرنگونی نظام این کشور آغاز کرد.
اهداف محقق نشده پس از پنج ماه
پنج ماه بعد، این اهداف محقق نشدهاند. ترامپ که زمانی اطمینان داشت میتواند «مدل ونزوئلا» را در ایران پیاده کند، اکنون در مورد بازگشت به عملیاتهای جنگی بزرگ مردد است. سازمانهای اطلاعاتی آمریکا ارزیابی میکنند که چنین عملیاتی در تهران موفقیتآمیز نخواهد بود.
محدودیتهای ترامپ در قبال ایران
ترامپ پیشتر گفته بود که تنها «اخلاقیات خودش» او را محدود میکند، زیرا «بزرگترین چکش دنیا را در دست دارد». با این حال، او نتوانسته است افزایش قیمت نفت یا تأثیرات آن بر بازار سهام را کنترل کند. کشتیرانی در تنگه هرمز که برای مدتی متوقف شده بود، دوباره به حالت تعلیق درآمده و اکنون یک گلوگاه دوم بین دریای سرخ و خلیج عدن در معرض خطر قرار دارد.
رئیسجمهور آمریکا تهدید کرده است که جزیره خارگ ایران را تصرف کند، اما علناً اعلام کرده است که تمایلی برای اعزام نیروی زمینی ندارد. دستیاران او میگویند که این محدودیتها او را عمیقاً ناامید کرده و حتی با معیارهای ترامپ، او را دمدمی مزاجتر کرده است.
ناامیدی از جنگ و کاهش حمایت عمومی
به گفته افراد نزدیک به ترامپ، بخش عمدهای از ناامیدی او ناشی از این جنگ است. این جنگ اکنون آنقدر نامحبوب است که تنها ۲۹ درصد از آمریکاییها در نظرسنجی روزنامه واشنگتن پست و موسسه ایپسوس، نحوه مدیریت او را در این درگیری تأیید کردهاند. نگرانی او از برنامه هستهای ایران همچنان پابرجاست، زیرا او قول میدهد که به هر قیمتی مانع دستیابی ایران به سلاح هستهای شود.