به گزارش خبرگزاری
ایمنا، سرعت غیرمجاز یکی از مهم‌ترین عوامل افزایش احتمال وقوع تصادف و شدت پیامدهای آن است. زمانی که خودرو با سرعت بالا در یک خیابان شهری حرکت می‌کند، فرصت واکنش راننده در برابر عابر پیاده، دوچرخه‌سوار، موتورسیکلت یا خودروی دیگر کاهش پیدا می‌کند و به همین دلیل کنترل سرعت را نمی‌توان تنها موضوعی انتظامی دانست؛ این مسئله به طور مستقیم با طراحی و
مدیریت شهر ارتباط دارد.
در
مدیریت شهری، مفهوم «آرام‌سازی
ترافیک» به مجموعه اقداماتی گفته می‌شود که با هدف کاهش سرعت وسایل نقلیه و افزایش ایمنی کاربران خیابان اجرا می‌شود. دوربینهای کنترل سرعت یکی از ابزارهای این
سیاست هستند، اما نه تمام آن.
اگر یک خیابان از نظر هندسی امکان حرکت با سرعت بالا را فراهم کند، نصب دوربین به‌تنهایی نمی‌تواند تمام مشکلات آن را برطرف کند. عرض زیاد مسیر، نبود گذرگاه ایمن، ضعف روشنایی، فاصله نامناسب تقاطع‌ها و طراحی نامتناسب مسیر میتواند زمینه رفتارهای پرخطر را همچنان حفظ کند.
از این منظر،
مدیریت شهری باید به جای نگاه تنها «دوربین‌محور»، به دنبال مدیریت رفتار در فضای شهری باشد؛ یعنی خیابان به شکلی طراحی شود که راننده حتی پیش از مواجهه با دوربین، با شرایطی روبه‌رو باشد که سرعت ایمن و متناسب با محیط را انتخاب کند.
دوربین رفتار راننده را تغییر می‌دهد؟
پاسخ به این پرسش به نحوه استفاده از دوربین بستگی دارد. اگر راننده بداند که تخلف او در یک مسیر به‌صورت مستمر ثبت می‌شود، احتمال کاهش سرعت و رعایت قوانین افزایش پیدا می‌کند. این اثر زمانی بیشتر خواهد بود که نظارت در نقاط حادثه‌خیز و معابری انجام شود که سرعت بالا در آن‌ها پیامدهای جدی برای شهروندان دارد.
اما اگر دوربین صرفاً در یک نقطه نصب شود، ممکن است برخی رانندگان تنها در همان محدوده سرعت خود را کاهش دهند و پس از عبور از دوربین دوباره به سرعت قبلی بازگردند. بنابراین، اثر واقعی دوربین زمانی ایجاد می‌شود که کنترل سرعت بخشی از یک شبکه منسجم نظارت ترافیکی باشد.
خیابان تنها برای خودرو نیست
