۳ دوره تاریخی روابط ایران-سریلانکا؛ تأثیرات فرهنگی و معماری

لافیر مدنی، ایران‌شناس سریلانکایی و مترجم نهج‌البلاغه، در گفت‌وگو با خبرگزاری آنا، درباره فعالیت‌های خود در حوزه زبان و ادبیات فارسی و مطالعات ایران‌شناسی اظهار کرد: او به ترجمه کامل نهج‌البلاغه به زبان تامیل و بخش‌هایی از آن به زبان سینهالی پرداخته است. مدنی همچنین به تقسیم‌بندی روابط ایران و سریلانکا در سه دوره تاریخی اشاره کرد: پیش از برقراری روابط دیپلماتیک، از آغاز روابط دیپلماتیک تا پیروزی انقلاب اسلامی (1979) و پس از انقلاب اسلامی. وی افزود که این تقسیم‌بندی امکان بررسی نظام‌مند روند تاریخی روابط دو کشور را فراهم می‌کند و تحولات سیاسی، فرهنگی و فکری مؤثر بر شکل‌گیری مطالعات ایران‌شناسی در سریلانکا را آشکار می‌سازد. مدنی تاکید کرد که روابط تاریخی ایران و سریلانکا بسیار قدیمی‌تر از روابط دیپلماتیک مدرن بوده و ریشه در تعاملات دیرینه میان دو تمدن دارد. این ارتباطات زمینه انتقال اندیشه‌ها، فناوری‌ها، سنت‌های هنری و شیوه‌های فرهنگی را فراهم کرده و موجب غنای فرهنگی هر دو جامعه شده است. برخی پژوهشگران معتقدند که عناصر تمدن ایرانی تأثیر قابل توجهی بر برخی جنبه‌های توسعه تاریخی سریلانکا داشته‌اند. از جمله این تاثیرات می‌توان به طراحی پایتخت‌های باستانی، سامانه‌های پیشرفته مهندسی آب، معماری منظر و طراحی باغ‌ها، به‌ویژه در مکان‌هایی مانند سیگیریا اشاره کرد.