متهم به قتل در دادگاه: وقتی جنازه پیدا نشده چرا مرا قاتل می دانید؟

پس از گزارش اولیه پلیس، مأموران تحقیقات خود را آغاز کردند اما سرنخی از متهم پیدا نشد. خانواده خشایار بار دیگر با مراجعه به پلیس اعلام کردند که صبح همان روز با تلفن پسرشان تماس گرفته‌اند و برخلاف گذشته که خاموش بود این بار زنی پاسخ داده و گفته تلفن را در حوالی دماوند پیدا کرده است. وقتی به او گفته‌اند که این تلفن متعلق به پسر گمشده آنهاست، او به سرعت تلفن را قطع و گوشی را خاموش کرده است. پس از ردیابی تلفن و خط توانستند به زوج جوانی برسند که گوشی دست آنها بود. پس از دستگیری، با بازرسی خانه آنها کیف پول خشایار پیدا شد و آنها بازداشت شدند. مرد جوان در اعتراف خود گفت: «من خشایار را به عنوان مسافر سوار کردم و برای سرقت کیف پول و تلفن همراهش او را کشتم و جسدش را در حوالی گرمسار رها کردم.» اما وقتی مأموران به محل رها کردن جسد که از طرف متهم اعلام شده بود رفتند، جسد را پیدا نکردند. پرونده برای رسیدگی به شعبه 10 دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد. در ابتدای جلسه اولیای دم درخواست قصاص کردند. متهم اتهام قتل را قبول نداشت و گفت: «من اتهام قتل را قبول ندارم. وقتی دستگیر شدیم من به خاطر رهایی همسر و دو فرزندم به ناچار اعتراف کردم اما من نقشی در قتل نداشتم.» او همچنین درباره رد خون‌های کشف شده روی صندلی، کف و فرمان خودرو دفاع کرد و گفت: «چند روز پیش از دستگیری من دعوا کرده بودم و شاید خون همان شخصی است که با او درگیر شدم.»