رمان «بزم اهریمن» به سرکوب و حافظه تاریخی در آسیای میانه می‌پردازد

رمان «بزم اهریمن» نوشته حمید اسماعیلوف، در سال 1938 و در دوره اوج سرکوب‌های استالینی در اتحاد جماهیر شوروی جریان دارد. عبدالله قادری، نویسنده ازبک، پس از بازداشت توسط پلیس مخفی شوروی در شب سال نو به زندان تاشکند منتقل می‌شود. در این شرایط بازداشت، او رمانی را که پیش از دستگیری مشغول نوشتن آن بوده، بازسازی می‌کند. این روایت به داستان آیخان، شاعر و ملکه، می‌پردازد که زندگی‌اش با کشمکش‌های سیاسی، خیانت و تهدید دائمی مرگ گره خورده است. با پیشرفت داستان، مرز بین واقعیت و خیال در ذهن نویسنده کمرنگ می‌شود و روایت گذشته و حال در هم می‌آمیزد. رمان به موضوعاتی همچون سرکوب سیاسی، حافظه تاریخی، هویت فرهنگی و قدرت ادبیات می‌پردازد و از فرایند نوشتن و تخیل به‌عنوان راهی برای حفظ فردیت و مقابله با فراموشی بهره می‌گیرد. «بزم اهریمن» همچنین از منظر ادبی به تاریخ کمتر روایت‌شده آسیای میانه می‌پردازد و با پیوند دادن تاریخ، اسطوره و روایت مدرن، تصویری از تجربه فرهنگی این منطقه در دوره اتحاد جماهیر شوروی ارائه می‌دهد. ترجمه فارسی این رمان توسط پریسا رحمتی انجام شده و آبتین گلکار در مقدمه کتاب، جایگاه اسماعیلوف را در ادبیات معاصر آسیای میانه معرفی کرده است. انتشار «بزم اهریمن» در مجموعه «مولیان» بخشی از برنامه انتشارات کتاب‌سرای نیک برای معرفی ادبیات کشورهای همسایه و حوزه تمدنی ایران است.