۲۰۰ سال تاریخ امارات در مواجهه با چالش‌های ژئوپلیتیکی و حمایت خارجی

امارات متحده عربی در سال 1971 با حمایت انگلستان از اتحاد هفت امیرنشین، شامل ابوظبی، دوبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، راس‌الخیمه و فجیره شکل گرفت. این کشور توانست با اتکا به درآمدهای نفتی امارت ابوظبی و جایگاه تجاری و مالی دوبی، مسیر توسعه اقتصادی را سریع طی کند. با این حال، ویژگی‌های ژئوپلیتیکی امارات، از جمله جمعیت بومی اندک، وسعت محدود، جغرافیای هموار و عمدتاً بیابانی و فقدان موانع طبیعی، ظرفیت‌های لازم برای تبدیل شدن آن به یک قدرت منطقه‌ای را به‌طور مستقل ندارد. حاکمان امارات، به‌ویژه در ابوظبی، کوشیدند تا بر پایه ایجاد و تحکیم اتحادهای راهبردی با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، کاستی‌های ژئوپلیتیکی خود را جبران کرده و زمینه ارتقای جایگاه این کشور را به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای فراهم سازند. به همین دلیل، این امیرنشین در تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی با وجود در اختیار دادن خاک و آسمان به آمریکا برای حمله به ایران، خود نیز مستقیم وارد جنگ شد. این پاسخ‌های شدید که برای آمریکا و امارات شوکه‌کننده بود، جاه‌طلبی‌ها و رویاهای منطقه‌ای این امیرنشین را با دیوار سخت واقعیت رو‌به‌رو ساخت و آسیب‌های فراوانی به آن وارد کرد. حال، این آسیب‌ها سبب شده تا ساکنین امارات از خود بپرسند که آیا تبعیت از امریکا و رژیم صهیونیستی توانسته است امنیت و بلند‌پروازی‌های این امارات را تامین و تضمین کند؟