جزایر حرارتی تهران چه می دانید؟

جزیره گرمایی شهری یا Heat Island پدیده‌ای است که در شهرهای بزرگ به ویژه در فصول گرم شاهد تشدید آن هستیم. در گزارش به نقل از آوش و ایسنا، گرمای شدید تابستانی در برخی مناطق تهران بیش از مناطق روستایی یا خارج از شهر است. این اتفاق نتیجه ترکیبی از عوامل انسانی و ساختمانی است: سطح‌های آسفالتی و مصالح تیره‌ای مانند بتن و سنگ در ساختمان‌ها، پشت‌بام‌ها، خیابان‌ها و سطوح روباز که گرمای خورشید را جذب و در طول روز ذخیره می‌کنند و شب‌ها آرام آرام به هوا منتقل می‌کنند. همچنین خروجی اگزوز خودروها، سیستم‌های تبرید ساختمان‌ها و فعالیت‌های صنعتی به این گرما می‌افزاید و نبود فضای سبز کافی نیز در تشدید شرایط موثر است. در تهران، برخی مناطق از نظر شدت جزایر حرارتی مشخص می‌شوند. بافت مرکزی شهر به دلیل تراکم ساختمان‌ها و رفت‌وآمد، از جمله مناطق دوازده، و فرودگاه مهرآباد به دلیل سطح وسیع آسفالت و بتن، مناطقی با گرمای بالای شهر هستند. مناطق شمالی که با نماهای سنگی و فلزیِ بلند با موانع باد مواجه‌اند نیز به عنوان کانون‌های گرمایی مطرح‌اند. میدان‌های هفت‌تیر، انقلاب، شوش و آزادی از جمله محله‌هایی هستند که در مرکز شهر به شدت تحت تاثیر این پدیده گزارش می‌شوند. شرق و جنوب شرق تهران نیز با جمعیت بالا، تراکم ساخت‌وساز و کمبود نسبی فضای سبز، وضعیت گرمایی جدی‌تری دارند و گرمای شدیدی را تجربه می‌کنند. این پدیده نه تنها مصرف انرژی برای خنک‌سازی را افزایش می‌دهد، که می‌تواند کیفیت زندگی، سلامت و آسایش ساکنان را هم تحت تاثیر قرار دهد. نتیجه‌گیری این است که جزیره گرمایی در تهران به واقعیت تبدیل شده و نیازمند توجه به طراحی شهری، افزایش فضای سبز شهری، مدیریت ترافیک و استفاده از مصالح ملایم‌تر با قابلیت بازتاب نور کمتر است تا کاهش مواجهه با گرمای شدید تابستانی و بهبود کیفیت زندگی شهری میسر شود.