صاحبخبر - به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، سید حسن مهدوی فر، کارشناس ارشد مسائل مدیریتی و حکمرانی طی یادداشتی درباره ناترازی انرژی نوشت: در روزهایی که کشور با ناترازی انرژی، محدودیت منابع آب، افزایش هزینههای اداری و ضرورت ارتقای بهرهوری مواجه است، شاید یکی از سادهترین پرسشهایی که باید پیش روی دولت قرار گیرد این باشد: آیا واقعاً لازم است همه کارکنان دولت، همه روزها و تمام ساعات اداری، در محل کار حاضر باشند؟
این پرسش، دعوت به تعطیلی ادارات یا کاهش خدمترسانی نیست؛ بلکه دعوت به بازنگری در یک الگوی قدیمی مدیریتی است؛ الگویی که گاهی «حضور فیزیکی» را با «کار مفید» یکی میگیرد.
راز خروج از حضورمحوری به سمت خروجی-محوری
وقت آن رسیده است «حضور» جای خود را به «خروجی» بدهد. در بسیاری از فعالیتهای کارشناسی، اداری، مطالعاتی، برنامهریزی، مکاتبات، تحلیل داده، تهیه گزارش و بخشی از خدمات پشتیبان، الزام به حضور فیزیکی کارکنان در تمام روزهای هفته، ضرورت فنی ندارد.
اگر فناوری و سامانههای الکترونیکی امکان انجام کار را از خارج ساختمان اداری فراهم کردهاند، چرا باید همچنان ساختمانهای بزرگ دولتی را در تمام ساعات روز با حداکثر ظرفیت روشن، گرم یا سرد و فعال نگه داشت؟
مسئله اصلی البته «دورکاری» به معنای عام آن نیست؛ دورکاری هدفمند و قابل سنجش است. در این مدل، مدیر به جای آنکه صرفاً بپرسد «کارمند امروز سر کار آمده یا نه»، باید بداند چه میزان کار با چه کیفیتی، در چه زمانی و با چه هزینهای انجام شده است. این همان تغییری است که نظام اداری کشور بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد: عبور از مدیریت حضورمحور به مدیریت عملکردمحور.
بحث دورکاری را نباید فقط از زاویه رفاه کارکنان یا کاهش رفتوآمد دید. اجرای حسابشده این سیاست میتواند همزمان چند هدف را دنبال کند: کاهش مصرف برق و گاز در ساختمانهای اداری، کاهش مصرف آب، کاهش سوخت و تردد شهری، کاهش هزینههای نگهداری ساختمانها، کاهش فشار بر شبکه حملونقل و مهمتر از همه، آزادسازی بخشی از زمان نیروی انسانی. حتی اگر صرفهجویی هر ساختمان یا هر دستگاه محدود باشد، در مقیاس کل نظام اداری، نتیجه روشن خواهد بود.