صاحبخبر -
به گزارش خبرگزاری ایمنا، در اقتصاد، گاهی مهمترین اتفاق نه جهش قیمت یک دارایی، بلکه تغییر آرام رفتار میلیونها نفر است؛ تغییری که شاید در نگاه نخست تنها به شکل افزایش نصب یک اپلیکیشن یا رشد خریدهای چندصدهزار تومانی دیده شود، اما در لایههای عمیقتر، از دگرگونی رابطه مردم با پول حکایت میکند. وقتی خانوارها ترجیح میدهند حتی اندک پسانداز خود را به جای سپرده بانکی یا نگهداری اسکناس، به چند صدم گرم طلای آبشده تبدیل کنند، دیگر تنها با ظهور یک فناوری مالی تازه روبهرو نیستیم؛ بلکه با نشانهای از تغییر الگوی اعتماد در اقتصاد روبهرو هستیم؛ جایی که بخشی از جامعه، حفظ ارزش دارایی را مهمتر از نگهداری پول میداند.
همین تغییر رفتار، طی سالهای اخیر بازار تازهای را در ایران شکل داده است؛ سکوهای برخط خرید و فروش طلا که با حذف محدودیتهای سنتی، امکان خرید طلا با مبالغ اندک را برای میلیونها نفر فراهم کردهاند، برای برخی این پلتفرمها نماد دموکراتیکشدن سرمایهگذاری هستند؛ زیرا دیگر لازم نیست برای ورود به بازار طلا، سرمایهای بزرگ یا حتی خرید یک سکه کامل در اختیار داشت، اما در سوی دیگر منتقدان هشدار میدهند که اگر این بازار بدون ضابطه، نظارت و پشتوانه کافی توسعه پیدا کند، ممکن است به مسیری برای گسترش سفتهبازی، خامفروشی و دور شدن سرمایهها از بخش مولد اقتصاد تبدیل شود.
این دغدغه تنها به ایران محدود نیست، شورای جهانی طلا در گزارش «طلای دیجیتال؛ زیرساخت مشترک» تأکید میکند که دیجیتالی شدن بازار طلا، روندی جهانی است، اما موفقیت آن تنها زمانی پایدار خواهد بود که چهار اصل اساسی رعایت شود؛ پشتوانه واقعی طلای فیزیکی، شفافیت در نگهداری داراییها، قابلیت راستیآزمایی مستقل و امکان بازخرید یا تحویل فیزیکی طلا، این نهاد معتقد است آینده بازار طلای دیجیتال نهتنها به توسعه فناوری، بلکه به میزان اعتماد عمومی به سازوکارهای نظارتی و عملیاتی آن وابسته است، اما پرسش اصلی در اقتصاد ایران، تنها امنیت سرمایهگذاری مردم نیست.
مسئله این است که آیا گسترش این سکوها میتواند به تعمیق بازار.