صاحبخبر - باشگاه خبرنگاران جوان نقل کرده است که نام «انستیتو پاستور ایران» با تاریخ پیشگیری و سلامت عمومی ایران گره خورده است. این نهاد بیش از یک قرن پاسدار جان ایرانیان در برابر بیماریهایی مانند طاعون، هاری و آبله بوده و از یک مؤسسه تحقیقات سنتی به مرور به قطب صنعتی در حوزه زیستفناوری تبدیل شده است. تغییر مسیر این نهاد به دلیل تلاشهای مدیران و دانشمندانی است که در دهههای پس از انقلاب، پنجرههای تازهای را به روی دانش جهانی گشودند.
مرتضی آذرنوش، متولد سال 1330 در تهران، تحصیلات خود را تا دکترای داروسازی از دانشگاه تبریز پیش برد و در سالهای 1370 تا 1376، به تحصیل در رشته فرآوردههای بیولوژیک پرداخت و دکترای تخصصی (PhD) این رشته را از انستیتو پاستور دریافت کرد. او با آغاز مسئولیت در وزارت بهداشت، به پژوهش و توسعه این رشته نزدیک شد و با تغییرات دولت، ادامه تحصیل و پایاننامه خود را در انستیتو پاستور پی گرفت. رشته فرآوردههای بیولوژیک در آن زمان با همکاری چند نهاد علمی و دولتی از جمله دانشکده بهداشت، سازمان انتقال خون، سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ریاستجمهوری، مؤسسه رازی و انستیتو پاستور آغاز به کار کرد.
آذرنوش در دهه ۷۰ مسئولیت هدایت این نهاد قدیمی را بر عهده داشت و در گفتگوهای خود به ورود بیولوژی مولکولی به ایران، اعزام نیروهای جوان به پاستور پاریس و قرارداد تاریخی با کوبا برای تولید واکسن هپاتیت B اشاره میکند. به گفته او، این قرارداد نقطه تولد رسمی و صنعتی بیوتکنولوژی در ایران بود و بذری را کاشت که اکنون در قالب شرکتهای دانشبنیان به ثمر نشسته است. همچنین به چالشهای صنعت واکسنسازی دولتی و لزوم تغییر نگاه در مدیریت اقتصادی این حوزه اشاره میکند.
مشروح این گفتگو در ادامه گزارش آماده است:
- تاریخچه ورود بیولوژی مولکولی به ایران و نقش انستیتو پاستور در این فرآیند
- جزئیات قرارداد با کوبا برای تولید واکسن هپاتیت B و پیامدهای آن برای صنعت واکسنسازی
- برداشتی از چالشها و راهکارهای تقویت اقتصاد و مدیریتی در حوزه واکسنسازی
اگر در ایران انستیتو پاستور وجود نداشت، وضعیت واکسنها و توان داخلی کشور چگونه بود؟ پاسخ این سؤال در گفتوگوی کامل با آذرنوش ارائه شده است.