نگاه حسین پناهی به پدیدهها روزمره نبود، اسطورهای و جهانبینانه بود. حسین پناهی یکی از چهره‌های خاص و منحصربهفرد عرصه سینما و تلویزیون ایران است که شاعرانگی و دغدغههای فکری او را از دوران بازیگریاش متمایز میکند. این گفت‌وگو از زبان رسول نجفیان در آستانه سالروز درگذشت پناهی روایت میشود و به ابعاد نوشتن، شاعرانگی و شیوه مواجهه او با زندگی می‌پردازد.
دوران نویسندگی و تله‌تئاترها
در آغاز حضور در صداوسیما به خاطر استعداد نویسندگی به این حوزه آمد و با همکاری با نجفیان با هم آشنا شدند. از جمله تله‌تئاترهای مهمی که پناهی می‌نوشت و نجفیان کارگردانی می‌کرد شامل «دو مرغابی در مه» و «آسانسور» بود که بخشی از تله‌تئاترهای فرهنگی پخش می‌شدند. پناهی بخش زیادی از کارهایش را هم خود می‌نوشت و هم کارگردانی می‌کرد و در کنار نمایشنامه‌ها، اشعار نیز همراه نوشته‌هایش بود تا شور شاعرانه به‌وضوح دیده شود.
تفاوت میان نقش‌های او
بسیاری او را تنها به عنوان بازیگر می‌شناختند، اما او به‌عنوان نویسنده و شاعری منحصربهفرد نیز مطرح بود. دیالوگ‌های بسیاری از نمایش‌هایش دربردارنده شعر است و این شاعرانگی را بیش از هر چیز در او می‌توان مشاهده کرد. به گفته نزدیکان، هیچ‌گاه از چیزی تقلید نمی‌کرد و ویژگی‌های ارزشمندش در کارهایش به‌وضوح دیده میشود.
دغدغههای فکری و گفت‌وگوهای دوست
دوستی و گپ‌های طولانی با دوستان از جمله رسول نجفیان از ویژگی‌های بارز روابط او بود. نجفیان در گفت‌وگو با ایبنا به ابعاد فکری و دغدغههای پناهی اشاره میکند و می‌گوید برخی آثار و پروژه‌ها با روحیه و نگاه او هماهنگ بود. در این گفت‌وگوها، پناهی با بیان ویژگی‌های شاعرانه و جهانبینی گسترده، تصویری از هنرمندی خلق میشود که در کنار بازیگری، نوشتن و شاعری را به شکل یک پکیج کامل ارائه می‌داد.
- نام آثار: دو مرغابی در مه، آسانسور
- حوزه‌ها: نویسندگی، کارگردانی، شاعری
- ویژگی‌های هنری: شاعرانگی، originality در نوشتن و مواجهه با زندگی