استفاده از هیدروژن در هوانوردی مزایای قابل توجهی نسبت به باتریهای متداول دارد؛ این سوخت به ازای هر واحد وزن، انرژی بسیار بیشتری را ذخیره میکند و فرآیند سوختگیری آن تنها چند دقیقه زمان میبرد. با این حال، توسعه این فناوری با چالشهای مهندسی بزرگی از جمله نیاز به سیستمهای ذخیرهسازی تخصصی، زیرساختهای فرودگاهی اختصاصی و استانداردهای ایمنی سختگیرانه روبروست.
در حال حاضر، اکثر خودروهای پرنده هیدروژنی در مرحله نمونه اولیه یا توسعه قرار دارند و هنوز به بهرهبرداری تجاری نرسیدهاند. با این وجود، پیشرفت در تولید هیدروژن و فناوری پیل سوختی میتواند این پرندهها را به مکملی برای عمودپروازهای (eVTOL) باتریدار تبدیل کند که قادر به ارائه برد طولانیتر، ظرفیت محموله بیشتر و زمان چرخش سریعتر هستند.
معرفی پنج پروژه شاخص در حوزه خودروهای پرنده هیدروژنی
بر اساس گزارش Interesting Engineering، پنج نمونه از پروژههای برجسته در این حوزه عبارتند از:
- پیاسکی PA-890 (Piasecki PA-890): یکی از بالغترین پروژهها که توسط شرکت آمریکایی Piasecki Aircraft برای انجام ماموریتهای امدادی و حملونقل منطقهای طراحی شده است.
- سیریوس جت (Sirius Jet): محصول استارتاپ سوئیسی Sirius Aviation که بر ارائه بردی قابل توجه، فراتر از رقبای باتریدار تمرکز دارد.
- ایرکار کلاین ویژن (Klein Vision AirCar): نسخه هیدروژنی این خودروی اسلواکیایی در حال توسعه است؛ این خودرو پیشتر توانایی تبدیل شدن از حالت خودرو به هواپیما را در کمتر از دو دقیقه اثبات کرده است.
- سیتیهاوک (CityHawk): محصول شرکت اسرائیلی CityHawk Aeronautics که برای افزایش ایمنی در محیطهای شهری، از پیکربندی فنهای محصور استفاده میکند.
- دراگونفلای DF600 (Dragonfly DF600): یک کانسپت با پیشرانه هیدروژنی-الکتریکی که با هدف غلبه بر محدودیتهای چگالی انرژی در باتریها طراحی شده است.
وضعیت فعلی توسعه فناوری
باید توجه داشت که اکثر این مدلها همچنان در مراحل اولیه توسعه هستند و تنها تعداد محدودی از آنها از مرحله مطالعات مفهومی فراتر رفتهاند.