در یک مطالعه مروری نظاممند و متاآنالیز که در نشریه European Heart Journal منتشر شده است، عملکرد مدلهای پیشبینی خطر بیماریهای قلبیعروقی در بازماندگان سرطان بررسی شد. این پژوهش با هدف انتخاب دقیقتر ابزارهای پیشبینی و بهبود مراقبتهای قلبی برای این گروه از بیماران انجام شده است.
جزئیات و متدولوژی پژوهش
این مطالعه توسط تیم تحقیقاتی متشکل از سینا کاظمیان (مرکز قلب تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران)، آذین وکیلپور و ماریل شرر-کراسبی (دانشگاه پنسیلوانیا) انجام شده است. ویژگیهای آماری این تحقیق به شرح زیر است:
- تعداد مطالعات بررسی شده: ۳۴ مطالعه
- حجم نمونه: ۹۸۳٬۴۳۸ بازمانده بزرگسال سرطان
- تعداد مدلهای ارزیابی شده: ۲۷ مدل مختلف پیشبینی خطر قلبیعروقی
یافتههای کلیدی مطالعه
هدف اصلی این پژوهش، مقایسه مدلهای طراحیشده برای جمعیت عمومی با مدلهای اختصاصی بیماران مبتلا به سرطان در پیشبینی بروز عوارض قلبی بود. نتایج حاکی از موارد زیر است:
- تنها ۳۶ درصد از مدلهای ارزیابیشده توانستند قدرت پیشبینی قابل قبول یا مطلوبی (AUC برابر یا بیشتر از ۰.۷) داشته باشند.
- عملکرد مدلها در بیماران مبتلا به سرطان پستان نسبت به بیماران مبتلا به سرطانهای خونی بهتر ارزیابی شد.
- انتقالپذیری نتایج یک مدل از یک گروه بیمار به گروه دیگر با محدودیتهایی همراه است.
ارزیابی پیامدهای قلبیعروقی
پژوهشگران مدلها را برای چهار گروه از پیامدها مورد بررسی قرار دادند:
- حوادث عروقی
- اختلال عملکرد قلب ناشی از درمان سرطان یا نارسایی قلبی
- آریتمیها
- پیامدهای ترکیبی قلبیعروقی
یافتهها نشان داد برخی مدلهای عمومی در پیشبینی حوادث عروقی عملکرد مناسبی دارند، اما دقت آنها در سایر عوارض کاهش مییابد. همچنین مدلهای اختصاصی سرطان مانند HFA-ICOS و Ezaz با وجود برخورداری از ویژگی (Specificity) بالا، با چالش حساسیت پایین مواجه هستند.