روزنامه شرق در گزارشی به بررسی وضعیت بحرانی تردد کامیونها در مرزهای ایران پرداخته است. با توجه به محدودیتهای مسیرهای دریایی و محاصره تنگه هرمز، بخش قابل توجهی از تجارت خارجی کشور به سمت مسیرهای زمینی هدایت شده است؛ موضوعی که فشار بیسابقهای بر محورهای مواصلاتی منتهی به مرزها وارد کرده است.
چالشهای رانندگان و هزینههای ناشی از معطلی
رانندگان کامیونها از شرایط دشوار در مرزها خبر میدهند. بر اساس گزارشها، معطلی برای ورود یا خروج کالا میتواند بین ۱ تا ۲ هفته به طول انجامد. این وضعیت در شرایطی رخ میدهد که:
- رانندگان در گرمای طاقتفرسای تابستان با کمبود امکانات اقامتی و استراحت مواجه هستند.
- بروکراسی اداری و برخوردهای جزیرهای، روند تجارت را کند کرده است.
- طولانی شدن زمان توقف، مستقیماً باعث افزایش هزینه تمامشده کالاها میشود.
نقش مرزهای زمینی در جایگزینی مسیرهای دریایی
فعالان صنعت حملونقل معتقدند تنها حدود ۴۰ درصد از تجارت دریایی قابلیت جایگزینی با مسیرهای زمینی را دارد. با این حال، شریانهای تجاری زیر به عنوان جایگزین بنادر عمل میکنند:
- شمال غرب: مرز بازرگان و آستارا (اتصال به ترکیه، قفقاز و اروپا).
- شمال: مرز نوردوز (اتصال به ارمنستان و کریدور شمال-جنوب).
- غرب: مرزهای مهران، شلمچه، چذابه و تمرچین.
- شرق: مرزهای دوغارون، ماهیرود و سرخس.
- جنوب شرق: مرزهای میرجاوه و ریمدان (اتصال به پاکستان).
وضعیت بحرانی در برخی گذرگاههای مرزی
برخی از مرزها با چالشهای خاصی روبرو هستند که ترافیک را تشدید کرده است:
- مرز میرجاوه: طبق اعلام پاکستان، روزانه تنها حدود ۲۵۰ کامیون اجازه تردد از این مرز را دارند.
- مرز دوغارون: وضعیت در این مرز وخیمتر گزارش شده است؛ به طوری که در افغانستان، بسیاری از کامیونهای ایرانی ناچار به تخلیه بار و تحویل آن به کامیونهای افغانستانی یا بالعکس هستند.