حمید ظهرابی، معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست، در خصوص برنامههای حفاظتی منطقه ارسباران اعلام کرد که جمعیت فعلی این منطقه شامل ۴۰ رأس مرال است. این جمعیت از سال ۱۳۷۰ و از طریق انتقال این گونه از قرق استان گلستان و پناهگاه حیات وحش سمسکنده استان مازندران به ارسباران شکل گرفته است.
الزامات علمی و پایشهای زیستی پیش از رهاسازی
برای تضمین موفقیت طرح رهاسازی، چندین مرحله علمی و فنی باید طی شود. طبق اظهارات معاون سازمان حفاظت محیط زیست، اولویتهای اصلی شامل موارد زیر است:
- بررسیهای ژنتیکی: انجام تبارشناسی و ارزیابی ذخیره ژنتیکی مرالهای ارسباران.
- ارزیابی سلامت: پایش وضعیت بهداشتی سایت و بررسی بیماریهای احتمالی از جمله «یون» و «بروسلوز».
- انتخاب گونهها: اولویت در انتخاب برای رهاسازی با افراد سالمتر و جوانتر است.
- استفاده از فناوری: نصب گردنبندهای ردیاب الکترونیکی جهت ثبت موقعیت لحظهای و پایش دقیق پس از رهاسازی.
مراحل اجرایی و قرنطینه
در فرآیند اجرایی این طرح، مقرر شده است که دستکم ۳۰ درصد از جمعیت هدف پیش از رهاسازی نهایی، فرآیند زندهگیری را طی کنند. این گروه پس از انجام آزمایشهای پزشکی و نصب تجهیزات ردیابی، باید برای مدتی در شرایط قرنطینه نگهداری شوند تا سلامت آنها تأیید گردد.
نقش جوامع محلی و کریدورهای زیستی
ظهرابی با اشاره به شناسایی کریدورهای عبور مرال تأکید کرد که اجرای موفق این پروژه حفاظتی مستلزم مشارکت حداکثری جوامع محلی است. وی خاطرنشان کرد که بدون همکاری مردم منطقه، نتایج مطلوب از این طرح حاصل نخواهد شد.