در میانه میدان نبرد است که سره از ناسره و مرد از نامرد بازشناخته میشود. انسانهای هراسزده، شیفتهی دنیا و لرزان از ترسِ جان، برای گریز از میدان، حتی به پذیرش ذلت و تحقیر نیز تن میدهند. آنان که ایمان به قدرت الهی ندارند و از توانِ خویش غافلتند، در چنان خودکمبینی و ضعفِ روحی گرفتارند که بارها و بارها، در برابر دشمنی که پیمانشکنیاش بر جهان روشن است، دوباره به میز مذاکره مینشینند. در حالیکه نبرد ما با دشمن، نه از سر جنگطلبی، بلکه از سرِ ضرورتِ نابودیِ تهدید، جنایت و خباثتِ دائمی دشمن است.
این دیدگاه با استناد به آیه ۳۵ سوره محمد بیان شده است: «فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ وَلَنْ يَتِرَكُمْ أَعْمَالَكُمْ». این آیه بیان میدارد که «پس سست نشوید و [به سوی] صلح و آشتی دعوت نکنید، در حالی که شما برتر هستید و خدا با شماست و هرگز از [ثواب و پاداش] اعمالتان نمیکاهد.»
تاریخ انتشار این مطلب نهم مرداد ۱۴۰۵ ذکر شده است.