تحول نظامی یمن در شرایطی رخ داد که این کشور با یکی از سختترین محاصرههای هوایی، دریایی و زمینی در تاریخ معاصر روبرو بود. در سالهای آغازین تهاجم، گزارشهای نهادهای بینالمللی از جمله دفتر هماهنگی امور انساندوستانه سازمان ملل (OCHA) نشان میداد که بیش از ۲۱.۶ میلیون نفر، معادل ۷۰ درصد جمعیت یمن، به کمکهای فوری نیاز داشتند.
بستر بحران و محدودیتهای وارداتی
بر اساس دادههای بانک جهانی، مسدود شدن فرودگاه صنعا و اعمال محدودیتهای شدید در بندر حدیده، منجر به کاهش بیش از ۶۰ درصدی واردات کالاهای اساسی و سوخت به این کشور شد. مؤسسه پژوهشی ACLED نیز گزارش داده است که پیامدهای مستقیم و غیرمستقیم جنگ، شامل قحطی و شیوع بیماریهای واگیردار مانند وبا، جان صدها هزار نفر را تهدید کرد.
توسعه صنایع دفاعی بومی
در شرایطی که دروازههای تجارت جهانی بر روی یمن بسته شده بود، استراتژیستهای دفاعی این کشور به سمت خودکفایی در صنایع نظامی حرکت کردند. این رویکرد منجر به دستاوردهای زیر شد:
- بومیسازی فناوریهای ساخت موشکهای بالستیک و کروز.
- بهکارگیری موشکهای بالستیک نقطهزن برای هدف قرار دادن اهداف متحرک در دریا.
- تغییر معادلات در یکی از راهبردیترین تنگههای دریایی جهان.
این جهش فناوری در حالی صورت گرفت که یمن در سالهای نخست جنگ، برای تامین نیازهای اولیه خود به کمکهای بینالمللی وابسته بود. تحلیلگران نظامی معتقدند ترکیب استقامت در شرایط محاصره و تمرکز بر صنایع دفاعی ناهمگون، عامل اصلی تغییر وضعیت یمن از یک کشور درگیر بحران انسانی به یک بازیگر فعال در عرصه نظامی منطقه بوده است.