صاحبخبر - روابط ایران و ایالات متحده از نخستین روزهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون، همواره در معرض فراز و فرودهای عمیق و تعیینکنندهای بوده است. این فراز و فرودها نهتنها بر مناسبات دوجانبه، بلکه بر بسیاری از تحولات سیاست داخلی، سیاست خارجی و معادلات امنیتی و اقتصادی ایران نیز سایه افکنده است.
امروز نیز پس از عبور از راهبرد «نه جنگ، نه مذاکره» به نظر میرسد دو کشور وارد مرحلهای تازه شدهاند؛ مرحلهای که در آن، جنگ و مذاکره بهطور همزمان در جریان است. پس از جنگ ۱۲روزه، چرخهای از تقابل و تفاهم، تنش و گفتوگو، به ویژگی اصلی روابط تهران و واشینگتن تبدیل شده است.
در این میان، موضوع بازدارندگی و سلاح هستهای نیز مطرح شده است. برخی معتقدند اگر ایران از توان بازدارندگی هستهای برخوردار بود، برخی حملات رخ نمیداد. با این حال، تاریخ نشان میدهد که حتی کشورهایی با سلاح هستهای نیز درگیر تقابلهای نظامی بودهاند، که این امر کارایی بازدارندگی هستهای کلاسیک را زیر سوال میبرد.
علیاصغر زرگر، تحلیلگر ارشد مسائل بینالملل، در گفتوگویی به این موضوع پرداخته و چالشهای این حوزه را مورد بررسی قرار داده است. او معتقد است که نقطه آغاز بحث درباره بازدارندگی هستهای باید با دقت بیشتری انتخاب شود.