طب ایرانی، دانشی برخاسته از قرنها تجربه، مشاهده و پژوهش حکمای ایرانی همچون ابنسینا، بر پایه اصول علمی، استدلال و نگاهی نظاممند به سلامت انسان شکل گرفته است. این دانش بومی، صرفاً مجموعهای از توصیههای سنتی نیست، بلکه با استفاده از روشهای پژوهشی نوین، مطالعات بالینی و استانداردهای علمی، مسیر اعتباربخشی و توسعه خود را طی میکند و میتواند نقشی مؤثر در ارتقای سلامت جامعه در کنار پزشکی رایج ایفا کند.
حسین رضاییزاده، دبیر ستاد توسعه علوم و فناوری گیاهان دارویی و طب سنتی معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری، با اشاره به جایگاه این حوزه در نظام سلامت کشور، اقدامات سیاستی مهمی را برای توسعه آن برشمرد. ابلاغ سند ملی گیاهان دارویی و طب سنتی در سال ۱۳۹۲ و آغاز آموزش رسمی طب ایرانی در دانشگاههای علوم پزشکی کشور از سال ۱۳۸۶، از جمله این اقدامات بوده که زمینه تربیت نیروی انسانی متخصص، گسترش پژوهشهای علمی و توسعه خدمات استاندارد را فراهم کرده است.
پیشگیری؛ رکن اساسی طب ایرانی
یکی از مهمترین مزیتهای طب ایرانی، تأکید بر پیشگیری است. اصلاح سبک زندگی، مهمترین راهبرد حفظ سلامت در این مکتب پزشکی محسوب میشود. خواب کافی و باکیفیت، فعالیت بدنی متناسب و تغذیه صحیح، سه رکن اساسی در پیشگیری از بسیاری از بیماریهای مزمن به شمار میروند. توجه به این اصول میتواند ضمن ارتقای کیفیت زندگی، هزینههای درمان را نیز کاهش دهد.
مصرف آگاهانه فرآوردههای گیاهی
رضاییزاده همچنین بر ضرورت مصرف آگاهانه فرآوردههای گیاهی تأکید کرد و گفت: داروهای گیاهی، همانند داروهای شیمیایی، دارای آثار درمانی، عوارض احتمالی و تداخلات دارویی هستند. بنابراین، استفاده از آنها باید صرفاً با نظر پزشک، بر اساس تشخیص علمی و مطابق استانداردهای معتبر انجام شود. خوددرمانی با این فرآوردهها میتواند سلامت افراد را به خطر اندازد.