جنگ، با شلیک نخستین گلوله آغاز میشود، اما پایان آن همیشه با آخرین شلیک رقم نمیخورد. گاهی ارتشها در میدان نبرد به نقطهای میرسند که ادامه جنگ هزینهای بیش از دستاوردهای احتمالی آن دارد؛ گاهی موازنه قوا تغییر میکند و طرفین میخواهند درباره شرایط توقف درگیری یا پایان تخاصم گفتوگو کنند و گاهی نیز سالها پس از فروکش کردن آتش جنگ، مذاکرات همچنان ادامه مییابد تا اختلافهایی حلنشده تعیین تکلیف شود. به همین دلیل، در تاریخ
روابط بینالملل، میان پیروزی نظامی، آتشبس و توافق صلح تفاوت وجود دارد؛ سه مفهومی که ممکن است در یک روز محقق نشوند و حتی فاصله میان آنها به اندازه چندین سال باشد.
به گزارش اعتماد، موافقان مذاکره و چهرههای مختلف در دولت
مسعود پزشکیان با طرح این دیدگاه که پایان جنگها با مذاکره پیوند دارد، در واقع بحثی را پیش کشیده که سابقهای طولانی در تجربههای نظامی و دیپلماتیک جهان دارد. این گزاره اما ازسوی بخشی از مخالفان مذاکره با تردید و تمسخر روبهرو شده است. یکی از نمایندگان تهران در مجلس نیز در اظهاراتی انتقادی این پرسش را مطرح کرده که چه کسی گفته است پایان هر جنگی با مذاکره تمام میشود.
او در گفتوگو با مجری
صداوسیما و در برنامه « به وقت ایران» گفت این گزاره که «همه جنگها با مذاکره تمام میشوند» غلط است. وقتی مجری پایان جنگ ویتنام را نتیجه مذاکره دانست، دوباره مثال جنگ 33روزه
حزبالله پیش کشیده شد؛ اما مجری یادآوری کرد که آن جنگ هم با قطعنامه پایان یافت. بررسی اسناد تاریخی نشان میدهد هر دو مثال او، دستکم بخشی از واقعیت را نادیده میگیرد و مجری
صداوسیما نیز به درستی اشتباه او در استناد به موارد تاریخی را یادآوری کرده است. جنگ ویتنام با موافقتنامههای پاریس (27 ژانویه 1973) وارد مرحله آتشبس و خروج امریکا شد. هرچند این توافق، صلح پایدار نیاورد و جنگ در 1975 با پیروزی نظامی شمال تمام شد، اما مذاکره نقش تعیینکنندهای در خروج نیروی خارجی داشت. جنگ 33روزه 2006 نیز ب
جزئیات خبر
جزئیات این گزارش بر اساس منابع اعلامشده در انتهای مطلب آمده است.
اهمیت این خبر
این گزارش برای مخاطب ایرانی از منظر پیامدهای اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی اهمیت دارد.