نقاب حق‌خواهی و واقعیت خشونت
جریان‌های معاند، به‌ویژه سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، همواره در تلاش بوده‌اند تا از فرصت‌های مقطعی در جامعه برای پیش‌برد اهدافی فراتر از مطالبات مردمی استفاده کنند. این گروه‌ها برخلاف ادعاهایشان، دغدغه‌ای برای بهبود معیشت یا حقوق شهروندی ندارند و تنها هدفشان ایجاد ناامنی است. رسانه‌های وابسته به این سازمان صراحتاً از حضور مسلحانه عناصر خود در تجمعات مردمی سخن می‌گویند و در رقابتی برای خشونت با گروه‌های سلطنت‌طلب، مدعی قتل نیروهای انتظامی و بسیجی هستند.
اتاق‌های فکر خارجی و جنگ ترکیبی
این جریانات به‌تنهایی توان اثرگذاری ندارند و در واقع نقش «پیاده‌نظام» را در یک جنگ ترکیبی گسترده‌تر ایفا می‌کنند. ریشه این عملیات‌ها به اتاق‌های فکر سرویس‌های جاسوسی آمریکا و اسرائیل بازمی‌گردد. در این مثلث نفوذ، دولت آمریکا حمایت‌های سیاسی را بر عهده دارد و رژیم صهیونیستی با ارائه آموزش‌های اطلاعاتی و سایبری، ابزارهای لازم برای بی‌ثبات‌سازی ایران را فراهم می‌کند.
الگوی عملیاتی نفوذ و انحراف
بررسی سوابق این گروه‌ها، به‌ویژه در فاز جنگ مسلحانه و مداخلات پیشین، الگویی تکرارپذیر را نشان می‌دهد. این جریان‌ها برای تبدیل اعتراض به اغتشاش، مسیر زیر را طی می‌کنند:
- شناسایی و نفوذ:تجمعاتی که ریشه در مسائل اقتصادی یا اجتماعی دارند شناسایی شده و عناصر این گروه‌ها در آن‌ها نفوذ می‌کنند.
- تغییر جهت شعارها:پس از نفوذ، تلاش می‌کنند شعارهای مردمی را به سمت خشونت، تخریب اموال عمومی و درگیری مستقیم با نیروهای امنیتی سوق دهند.
- ایجاد ناامنی پایدار:هدف نهایی این است که اعتراضات ساده به اغتشاشات گسترده تبدیل شود تا شرایط برای اجرای پروژه‌های براندازی فراهم گردد.
این گروه‌ها در ارائه راهکار برای عبور از وضع موجود، تنها گزینه «شورش مسلحانه» را پیشنهاد می‌دهند که نشان‌دهنده فقدان هرگونه برنامه سیاسی واقعی برای حل مشکلات جامعه است.