شهادت روح‌الله: اولین فرماندهی که به جبهه رفت

پایگاه خبری جماران گزارش می‌دهد که در روز بیستم شهریور سال 59، روح‌الله و سایر جوانان روستا پس از نماز جماعت، برای رسیدن به بهرام آباد – روستایی که هنوز هیچ نشانه‌ای از زندگی در آن دیده نمی‌شد – حرکت کردند. این روستا مدت‌ها بود که رنگ آدم را نبوده است. آن زمان جنگ ایران و رژیم بعث عراق تازه شروع شده بود و دشمن با آتش توپخانه به منطقه می‌زد و نیروهای دفاع مقدس نیز پاسخگو بودند. روح‌الله با خمپاره 120 میلیمتری خود به دشمن شلیک می‌کرد و با گراها، آتش را پاسخ می‌داد. در طول روز، آن‌ها با شدت عمل ساختمان‌ها را به عنوان سنگر مورد اصابت قرار دادند و تا ظهر با آتش‌بار مداوم خود، بخشی از ساختمانی که به سنگرشان تبدیل شده بود را تخریب کردند. پس از کاهش آتش دشمن، فرصتی برای غسل کردن در رودخانه نزدیک پیدا کردند. روح‌الله پس از بیرون آمدن از آب کنار دیواری که به سنگر متصل بود نشست و مشغول نوشتن شد. همرزمانش تصور می‌کردند که او گراها را ثبت می‌کند. اذان ظهر فرا رسید و دوباره آتش دشمن شدت گرفت. روح‌الله، در حالی که ناهار خود را نیمه گذاشته بود، برای پاسخ به دشمن قبضه خمپاره را برداشت و از علی زاهدی خواست تا دیده بانی کند. هر سه گلوله او به هدف خورد و وقتی که خود را برای شلیک گلوله چهارم آماده می‌کرد، یک گلوله توپ در میان سنگر گرد و غباری ایجاد کرد. لحظاتی بعد، روح‌الله با یک ترکش کشته شد. یادداشت کوتاهی که همرزمانش آن را ثبت گراها گمان کرده بودند، سخنانی کوتاه با خالق هستی بود: «به خدا راهم را تشخیص داده ام و خدا را دیده ام و هدف و مقصد را شناخته ام.»