تحلیل خروج نظامیان آمریکایی از عراق: نقش مقاومت و فشارهای خارجی

گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم به این نکته اشاره دارد که پنتاگون تلاش کرد خروج نظامیان خود را به پایان ماموریت نسبت دهد تا یک خروج آبرومندانه‌ای داشته باشد. اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد فشار مقاومت در عراق و همچنین فشارهای خارجی بر این تصمیم تاثیرگذار بوده است. عراق، با موقعیت ژئوپلیتیکی استراتژیک خود در غرب آسیا، همواره در کانون توجه قدرت‌های بزرگ قرار داشته است. در یکصد سال اخیر، انگلیس و آمریکا تلاش کرده‌اند از عراق به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر ایران استفاده کنند. حمایت گسترده از عراق در طول جنگ تحمیلی هشت ساله، نمونه‌ای بارز از این رویکرد را نشان می‌دهد؛ جایی که قدرت‌های بزرگ به دنبال پیشبرد منافع خود بودند، بدون توجه به سرنوشت مردم عراقی. پس از شکست صدام در جنگ و از دست دادن کارکرد خود برای آمریکا، نیروهای آمریکایی در سال 2003 وارد عراق شدند و آن را اشغال کردند. در ابتدا، آرایش نظامی آمریکا در عراق به گونه‌ای طراحی شده بود که حضور دائمی و همه‌جانبه آن‌ها تضمین شود. جورج بوش با تعیین یک حاکم نظامی، پروژه دولت‌سازی را از طریق نظامی‌گری آغاز کرد تا یک دولت وابسته به خود را در عراق مستقر سازد. این حضور گسترده نظامی آمریکا اهداف راهبردی دیگری نیز داشت که مهمترین آن اعمال فشار بر منطقه بود.