علل کم‌شنوایی در نوزادان: ژنتیک، عفونت‌ها و عوامل خطر

به گزارش وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، شناسایی علل زمینه‌ای کم‌شنوایی اولین قدم برای مدیریت این اختلال است. متخصصان معتقدند که عوامل مؤثر بر بروز مشکلات شنوایی در نوزادان را می‌توان در سه دوره زمانی – پیش از تولد، هنگام تولد و پس از تولد – بررسی کرد. در دوران پیش از تولد، عوامل ژنتیکی می‌توانند نقش مهمی ایفا کنند. همچنین، ابتلای مادر به برخی عفونت‌ها، مانند سایتومگالوویروس، یا مصرف برخی داروها می‌تواند خطر کم‌شنوایی را افزایش دهد. علاوه بر این، بیماری‌های زمینه‌ای مادر نیز در بروز مشکلات شنوایی نوزاد تاثیرگذار هستند. در زمان تولد، عوامل خطر متعددی وجود دارند. تولد زودرس، وزن پایین نوزاد هنگام تولد، زردی شدید و کمبود اکسیژن – به‌ویژه در نوزادانی که نیازمند بستری در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) هستند – همگی می‌توانند منجر به مشکلات شنوایی شوند. پس از تولد نیز، عفونت‌هایی مانند مننژیت و عفونت‌های مزمن گوش میانی، به‌همراه استفاده از داروهای سمی برای شنوایی، می‌توانند آسیب‌های شنوایی ایجاد کنند. عضو هیات‌مدیره انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران بر این نکته تاکید دارد که والدین باید به علائم هشداردهنده توجه ویژه‌ای داشته باشند. علائمی مانند تأخیر در شروع یا تکامل گفتار، اختلال در تلفظ صحیح حروف، بلند کردن صدای تلویزیون، بی‌توجهی به صدا زدن یا دستورات ساده و همچنین سابقه عفونت‌های مکرر گوش می‌توانند نشانه‌های احتمالی مشکلات شنوایی باشند. البته مشاهده این علائم لزوماً به معنای کم‌شنوایی نیست، اما والدین باید در صورت مشاهده چنین نشانه‌هایی، ارزیابی تخصصی شنوایی کودک را جدی بگیرند. بر اساس قانون طلایی 1-3-6، غربالگری شنوایی نوزادان باید حداکثر تا یک ماهگی انجام شود. در صورت وجود مشکل، تشخیص قطعی کم‌شنوایی تا سه ماهگی امکان‌پذیر است و مداخله و درمان نیز تا 6 ماهگی آغاز می‌شود.