روی ویلچر، اما رو به جلو؛ جوانی که از جامعه «فرصت» می‌خواهد نه ترحم

یک جوان 21 ساله با معلولیت جسمی، اکنون دانشجوی مهندسی نرم‌افزار است و در تلاش برای اثبات توانایی‌هایش به جامعه است. این فرد که از دوران کودکی روی ویلچر زندگی می‌کند، پس از سال‌ها تلاش و پشتکار، قدم در مسیر تحصیل گذاشته و قصد دارد در دنیای کار و تحصیل موفق شود. او نه به دنبال ترحم است، بلکه می‌خواهد دیده شود و به عنوان یک نیروی توانمند شناخته شود. او با پشت سر گذاشتن چالش‌های فراوانی، از جمله جراحی در سن سه روزگی و سال‌ها فیزیوتراپی، امروز در مدرسه‌ای حضور دارد که زمانی دانش‌آموز آن بوده است. این جوان معلول، علاقه‌مند به همراهی با بچه‌ها و کمک به آن‌هاست و هر زمان فرصت پیدا می‌کند، در کنارشان می‌ماند. او مسیر تحصیلی خود را در رشته کامپیوتر آغاز کرده و سپس وارد رشته نرم‌افزار در دانشگاه علمی کاربردی شد. اکنون ترم چهارم دوره کاردانی مهندسی نرم‌افزار را پشت سر گذاشته است و یک قدم از ادامه تحصیلش دور نیست. همزمان، تلاش می‌کند تا راهی برای ورود به آموزش و پرورش استثنایی پیدا کند. داستان او از پیش از تولد آغاز شده؛ زمانی که پزشکان در سونوگرافی، مشکلاتی در نخاع جنین تشخیص داده بودند. با این حال، پدرش تصمیم گرفت فرزندش را نگه دارد و با وجود توصیه‌های پزشکی، اجازه داد تا به دنیا بیاید. پس از جراحی در سه‌روزگی، او سال‌ها با فیزیوتراپی و کاردرمانی سپری کرد؛ از 15 روزگی تا 11 سالگی، بخش زیادی از زندگی‌اش را با این درمان‌ها گذراند.